امیر حسین گفت :

 این سفر بسیار بر من خوش گذشت زیرا در سفر مصاحبی داشتم که از فیض صحبت او بسیار بهره مند شدم و هیچگونه ملالی برای من از رنج راه حاصل نشد.

 سلطان یعقوب میرزا پرسید:

 این مصاحب عزیز کدام شخص بوده و اکنون کجاست ؟

امیر حسین چون  از اشتیاق بسیار سلطان یعقوب میرزا بمطالعهء کلیات جامی خبر یافته بود در جواب وی گفت :

 مصاحب من که رنج سفر را برای من آسان و قابل تحمل ساخت ، کتاب کلیات اشعار مولانا عبدالرحمن جامی است که حضرت سلطان بجهة سرکار پادشاه هدیه فرستاده و هر وقت که در راه برای من ملالتی رخ مینمود بمطالعهء آن مشغول میشدم.

یعقوب میرزا که مدتها آرزوی آرزوی مطالعهء آثار جامی را داشت ، امر نمود تا آنکتاب را حاضر کنند و امیر حسین یکی از همراهان خود را برای آوردن کتاب مزبور فرستاد.

 وقتیکه کتاب را کشودند معلوم شد که کلیات جامی نبوده وکتاب فتوحات مکیه است و امیر حسین در اثنای راه به آن دست نزده و اصلآ مطالعه نکرده است.

بدیهی است که اشکار شدن این دروغ سبب شد که امیر حسین منفعل و شرمسار شود و از درجهء اعتبار ساقط گردد.

 سلسلۀ این حکایات ادامه دارد