کلبهء ویرانه !

مرحوم استاد صابر هروی

کابل ۱۰ / ۳ / ۱۳۷۰

تاریخ نشر شنبه ۲۶ قوس ۱۳۹۰ - ۱۷  دسامبر ۲۰۱۱

نی شمع و نی چراغ و نی گل وپروانه میماند

نی آن ساقی نه این باقی نی هم میخانه میماند

نی بر اهل خرد تحقیر و توهین  و شماتت  ها

نی این روز  سیه  بر  مردم فرزانه  میماند 

خراب آباد این  ملک  کهن  آباد  می گردد

کی  این  ملک  خدا داد اینچنین  ویرانه  میماند

نی  این جور  و  ستم  یا  زور گویئ های نا اهلان

نی بر این  ناکسان این شوکت شاهانه   میماند

فرو  ریزد  قصور  ظلم آباد فلکتازان

بجا  گر  ماند  ، آنهم ( کلبۀ  ویرانه ) میماند

درین  وحشتسرا کس  را نباشد  جای آسایش

نی فراش و نی مهمان و نی صاحب خانه  میماند

عجایب  حیرت آبادیست این دنیای بی  بنیاد

نی  هشیار  و خردمند  و نه هم د یوانه  میماند

تلاش  زنده گی  در  صید جاه  و  مال  نادانیست

نی  صیاد  و نی مرغ ونی  قفس  نی دانه میماند

تو بد نامی و ما گمنام  ایام فسونکاریم

اگر  از  تو  بماند  ، خوشدلیم  کز ما نمی ماند

چه  بودیم و چه  کردیم و چه دیدیم و  چها  بردیم ؟

ز بعد ما  فقط این قصه و افسانه میماند

مرحوم استاد صابر هروی