ابن سکره حکایت میکند که در دعوت دوم بسرای ابوالفضل شیرازی ، حضور یافتم، از کثرت مردم عرب و عجم و ترک و دیگر خلایق که جمع آمده بودند مجال نیافتم که ابوالفضل را ببینم زیرا مردم مزاحمت میکردند و در همان گیر و دار جامهء من از هم دریده شد از دوستی جامعهء بعاریه گرفتم و صبر کردم تا ابوالفضل از پذیرائی مردم فارغ شد و از سرای بیرون آمد من پیش رفتم وچون نظر او بر من افتاد ، من سلام کردم و چون می دانستم که در طبع اوظرافتی هست و از مزاح و مطایبه عصبانی نمیشود این ابیات را خواندم:

 قد حسبنا و حسبنا و غلطنا فی الحساب ما ربحنا عنک شیئآ غیر تخریق الثیاب و کذا ینصرف الاحرا ...

یعنی : ما حساب کردیم و حساب کردیم و در حساب غلط نمودیم و از تو جز پاره کردن جامه ها فایده ای ندیدیم و همینطور بر میگردند آزاده گان بعد از  اینکه گفتم : و کذا ینصرف الحرار سکوت کردم و باقی مانده این مصرع را نخواندم ولی خود وزیر گفت :

بگو ! عن باب الکلاب ( یعنی از دروازهء سگان که ترجمهء تما مصرع مذکور چنین میشود که : و همینطور بر میگردند آزاده گان از دروازهء سگان !)

 غلامان ابوالفضل در صدد برآمدند که مرا بیازارند ولی او مانع شد و خندید و مرا نزد خود پیشتر خواند و گفت :

 بسرای من برود من هم میآیم!

 من بسرای وزیر داخل شدم ساعتی بعد خود او آمد و خلعتی فاخر و عطائی شایسته برای من داد! ( ابن سکره: ابوالحسن محمد بن عبدالله بن محمد از اخلاف مهدی خلیفه عباسی یبود که دیوان شعر او بالغ بر پنجاه هزار بیت و تاریخ وفاتش سال ۳۸۵ هجری است .)

سلسلۀ این حکایات ادامه دارد