قیوم بشیر

ملبورن - استرالیا

سی ام نوامبر ۲۰۱۱

اشک حسرت

قیوم بشیر

روان  دیدم  عجایب موتری را

نه موتر بلکه  جنس  ابتری را

تنش  فرسوده  و  بادی  خمیده

چه گویم زانکه چشمانم چه دیده

کسی گفت  موترِ  ما کله   فیله

نمای   آن   چو   ماشینِ   ثقیله

ولی  با این همه شکل و شمایل

همه پیر و جوان را کرده مایل

زمانی بود هراتِ ما صفا داشت

ز الطاف خدا شور و نوا داشت

به چهار سوق اش صفای دیگری بود

به  شیدایی  رفیقان سنگری بود

بساط  میله  در هر  سو  بپا بود

ز مالان تا به اوبه قصه  ها بود

نمای  مسجد  جامع  عیان است

که این شهرآن هراتِ باستان است

به شعر و شاعری وردِ زبان بود

دیار  ما  دیار عاشقان   بود

ز گازرگاه  چو  دارم قصه هایی

زآن دورانِ که داشت شورونوایی

در آنجا پیر خوبان  مسکنِ اوست

هراتِ  باستان  جان  و  تنِ اوست

« بشیر» با اشکِ حسرت ناله دارد

ز غربت  غصهء  چند ساله دارد