نشان نا پیدا

صالحه وهاب واصل

۱۶ - ۳ - ۲۰۱۱

هالند

 تاریخ نشر دوشنبه ۳۰ عقرب ۱۳۹۰ -  ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱

نــه یی آن که من بجـــویم، ز کسی تـرا نشـــانی

نشود بـه دیــــده ظاهر، ز تــــو چهره در گمــانی

به کجـا روم که یــــابـم، رهی ســـوی درگه تـــو

که ترا نه خانـه یی است و نـه جای ونی مکــانی

نگه ام پُر از سخن شد،لب من خمــوش و ساکت

تو سخن شدی به چشمم، تـو شــــدی مرا زبــانی

همه مستی هـای عـــالم، شــــده جمع در وجـودم

چی می است ساغرت را کـه ز من ربــوده جانی

به سجود مقدم تــــو، ســر خــود نهاده خورشیـــد

بــکش از رخت حجـــاب و بَـــدَر آر ارمغـــــانی

به کـدام زبـــان گویم ، همه وصف صورت تــــو

که مرا نــه نطق آیــــد، نـــه کــــلام و نی لسانی

منم ماهئی اسیــــرت لب تشــــنه  لیـــک در آب

یکی قطره ریــــز بــــرلب ، تو ز بحـر بیکرانی

زتو بر دل اسـت داغی ، که به از هــزار دانـــم

ز تویک نظـر جهانی، که بــه دیـــده شـــد سنانی

نه غم زر ونــــه دولت، نـــه مقام شــاه «واهب»

ز توام مقـــام و شانی، شـــده است یک زمـــانی

صالحه وهاب واصل