شهید سید محمد سرور

              ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

   بیست و هشت سال پیش ازاین که وطن 

  هر  کسی   در   دیار   خود  مشغول

                           خانه   ها   پر  ز   نور   الفت   بود

  ناگهان    در   مسیر    قرن    بیست

                    آنزمانی   که  صلح   و  رآفت (۱) بود

  کودتا  گشت  و هرج   و  مرج  آمد

                                در  وطن   سایهء نحوست  بود    

  ظلم  و  بیداد  و   رنج    و    واویلا

                           جای  صلح  کینه  های  ظلمت   بود

  کاروان     ستمگران     هر    سوی

                          در  پی  کسب   نام   و   قدرت   بود

از  پس  پرده   های   مکر   و   ریا

                           لشکر  سرخ  رسید  و  دهشت  بود 

  روزگار      سیاه      و      ا ستبداد

                          ارمغانی   ز  رعب  و   وحشت  بود

  ملت   ما   از   آن    به   بعد   ندید

                           روز آرام   چو   شام    ظلمت   بود 

  جرأت   حرف  زدن  به  کس  نماند

                           چونکه   بیدادگری   به  قدرت   بود

   در  چنین   روزگار    خیره    سری

                          مرد  و  زن   تشنهء  عطوفت    بود

  در  چنین   حال   و   روز   دلتنگی

                          غصه ها از غل    و   اسارت    بود

  با     همه     اضطراب      ظلمانی

                           عده ای  را    دفاع    ز  عفت  بود

  عده ای    رهسپار    محبس    شد

                            آنکسان    را    بلند     همت   بود

  در   دفاع    ا ز      دیار     اجدادی

                           زنده گی    واقعآ     حقیقت      بود

  ماجرای     عجیبی      را     گویم

                             چون یکی  رهروی به  سنگر بود

  پیر مردی    ز   روستای     خمار

                            سید   محمد ، لقب ،  سرور    بود

  کودکی  داشت   تا   بزرگش  کرد

                            این  جگر گوشه را، نه  مادر  بود

  طفل  معصوم  بجزء   پدر  نداشت

                            نه   به وی  خواهر  و برادر  بود

  روزگارش  چه خوب  و آرام  بود

                             زندگی اش    بسی    مؤقر    بود

  در    جوار     کلبه اش     ساکن

                            دهقانی    به    نام    حیدر    بود

  دهقانی    که   هم   رفیقش   بود

                            هم عزیزش   چنان    برادر   بود

  صبحگاهی    شنید    ناله ای  را

                            ناله   از  بچه  های  بزرگر   بود

  ملتفت  شد  که  ناله  هاست  بلند

                            گریه  از  کودکان  و  همسر  بود

  طاقتش  گشت طاق  و درب بکفت

                            گویی   ماتمسرا   و  محشر  بود

  ماجرا   را   ز   آنکسان    پرسید

                             مرد  خانه  به  قصد  سنگر  بود

  کودکش    آنچنان   گریست   زیاد

                            همسرش  مشتعل  چو اخگر  بود 

  دخترش  یکطرف نشسته خموش

                             چو مریضی  اسیر ی بستر  بود

  نه سخن  میزد  و نه حرفی  داشت

                          هرچه  داشت در نگاهش باور بود

  سید  محمد   چو   دید   ایشان  را

                         مات   بردش   دمی   به   آذر  بود

  از  محبت    و   لطف    بی پایان

                           گفت بدهقان هر آنچه  در سر بود

  گفت که من میروم  به قصد جها د

                          هر   کجا    که   ترا   مصور  بود

  گر  شهید  گشتم  آن  ثواب  ز  تو

                          هر چه  را  خواست ذات اکبر بود

  من   به   قصد  ادای  دین   تو ام

                         تو    بمانی    اگر     میسر    بود

  این  سخن  گفت و بعد  براه افتاد

                          جانب دشت  و کوه  و  سنگر بود

  نوجوانش    چو    ماجرا    شنید

                          مانع   از   رفتنش   سراسر  بود

  گفت پدر را  که جان  من  تو مرو

                          من  روم  هر کجا  که  سنگر بود

  آرزوی     جها د      دارم     من

                          این سخن گفت و دیده اش تر بود

  ناله   و   زاری   و  فغان   و  آه

                         بی  اثر  زانچه   را    مقدر   بود

  مردم    ده    که     ماجرا   دیدند

                         هر  یکی   را   مرام   دیگر  بود

  در     میان     جماعت     حاضر

                         پیر مردی    چو   نور  اختر بود

  گفت  بهتر که   قرعه ای   بزنیم

                          چون  هدف هر دو را  برابر بود

  نام   ها   را   نوشته   بر   کاغذ

                           این سخن گویی  راهء  آخر  بود

  در   میان    کلاهی      بگذاشتند

                         هر دو  را  آنچنان  که  اظهر بود

  لاجرم     کودکی     صدا    کردند

                         آنکه  خود  در  میان  معبر   بود

  تا   بگیرد   ز  نام   آن  دو  یکی

                        کاغذی   کان    بلیت    کوثر  بود

  طفل  معصوم   کاغذی   برداشت

                         وندران   ثبت ،  نام  سرور  بود

  نو  جوان    تا    شنید   نام   پدر

                         باز  ناله   کنان  به  محضر   بود

  بار   دیگر   کاغذی      بر داشت

                         باز  هم   نام ،  نام   سرور   بود

  بار  سوم   پسر  بخواست  ز وی

                        التماس کرد و  روی  به داور بود

  تا     بگیرند     کاغذی    دیگری

                      لیک  پدر  در تلاش   مفر (۲)  بود

  مردم    ده    که    آنچنان    دیدند

                        جمله   گفتند    چنین    مقدر  بود

  ناگزیر    طفلکی      دیگر     آمد

                         از   قضاء   باز  نام  سرور  بود

  چون   پسر  ماجرا  بدید   بگفت

                        ای   پدر  این   نشان  انور   بود

  از     خداوند     پاک    می طلبم

                        آرزوی     دلت   چو   اکبر   بود

  هر دو  با  درد و آه  و ناله وغم

                         بس گریستند  چو  وقت آخر بود

  پیر  مرد   رفت  سوی  جانبازی

                       عاقبت   ا و  شهید   سنگر    بود

  آرزویش   چنین  ز  روز نخست

                          چون  شهادت  بنام   حیدر  بود

           ای  « بشیر» از خدای پاک طلبم       

           شادی روح  وی چو ازهر (۳) بود

--------------------------

۱ - رأفت = شفقت ومهربانی

۲ - مفر = فرار و گریز

۳ - ازهر =  روشن ودرخشان