برف آمــد و باز آمــد  شبهـای زمستانی

                           تـنــهایم و دلگیـــرم ، آنگونه که میدانی

    دانم که دل انگیـــزست ، زیبـایی برف نو

                           گویـد دل من امـــا ، یک قصـــهء بارانی

    این زندگی ِدرهــم ، بر عکس خیـالم رفت

                            گاهی به پریشـانی ،  گاهی به پشــیمانی

    یک خاطرهء شیرین ، در غمکدهء ذهنم

                            از ترس گپ مردم ، عمری شـده زندانی

    ای عشق بیا پس گیر ، این هـدیهء نابت را

                            آن خندهء رویاروی ، این گریهء پنهانی

                            ایکـاش میسـر بود ، این کـار به آسـانی

    شعر ِتروحرف ِخوش ، ناید به سراغ من 

                          کو ذوق غـزل گویی کو شوق غـزلخوانی

   هـرصحنهءعمرمن ،همپایهء یک فلم است

                          تصویر به تصـویرش ، انگیـزهء حیـرانی

   افسـوس نمی گردد ، دنیـا به مـذاقم ، تا

                            در قهـر، شود قحطی ، در مهر فراوانی

   ایکاش نمی بردنـد از حـــافظــهء دلــــها

                          آن طینـت زردشـتی ، آن جـــــاذبهء مانی

   گفتم که ازین ساحل، دل کنده ومی کوچم

                           از بخت خــراب ِمن ، دریا شــده توفــانی

            اندیشـهء فــردا ها ، زنجیــر به عـقـلم زد

            پنـدار ِ بهـــار ِ نو ، خوابیست زمســتانی

                                        حشمت امید     نوامبر  ۲۰۰۷  مونشن