من کتاب العین را دارم و می فروشم .

پرسیدند :

چند می فروشی ؟

گفتم :

پنجاه دینار :

گفتند :

اگر ثعلب بما اطمینان دهد که کتاب از خلیل است باین مبلغ میخریم !

پرسیدم :

اگر اطمینان ندهد به چند می خرید؟

گفتند :

به بیست دینار !

من فورآ از نزد ایشان بشهر باز گشتم و نزد ابوالعباس رشفتم و گفتم :

استاد من خواهش میکنم که مبلغ پنجاه دینار بمن عطا کنی :

ثعلب ، بتعجب در من نگریسته گفت :

گمان میکنم دیوانه شده باشی !

گفتم :

این پنجاه دینار را از مال شما نمیخواهم سپس حکایت کتاب را همانطور که بود نقل کردم و گفتم :

شما تنها تصدیق کنید که کتاب از خلیل بن احمد است !

ثعلب گفت :

آیا می خواهی که دروغ بگویم ؟

گفتم :

حاشا، اما شما برای ما گفته بودید که خلیل ابن احمد وقتی که باب ( العین ) را بپایان رسانید ، درگذشت ، من میخواهم در آن هنگام که خریداران نزد شما می آیند بر همان قسمت از کتاب که در انتساب آن به خلیل شکی وجود ندارد ، دست بگذارید و بگوئید که این از خلیل است .

ثعلب گفت :

پس می خواهی که بازار گرمی کنم !

گفتم :

بلی :

گفت :

خریداران را بیاور.

من رفتم و آنها را به محضر ثعلب دعوت کردم ، بامداد روز دیگر ، بنو بدر پیشتر از من به مجلس استادم راه یافته بودند و من دیر تر رسیدم پس کتاب را بیرون کردند و از ثعلب خواهش کردند که اگر کتاب از خلیل بن احمد باشد به آنها اطمینان دهد.

ثعلب کتاب را گشود و چون بمیانهء باب العین رسید گفت :

این کلام خلیل است .

در نتیجه من مؤفق شدم که پنجاه دینار در بهای کتاب از بنوبدر دریافت کنم.