حکایت ۱۰

   هر کی شاه آن کند که او گوید

                                  حیف  باشد  که  جز نکو گوید

                                                          « سعدی»

               وکیل واقعی

   در زمان خلافت هشام بن عبدالملک اموی (۱۰۵– ۱۲۵) چنان خشکسالی شد اندر دمشق که یاران فراموش کردند عشق و دامنهء این فحظ وغلابه بادیه کشید و سه سال متوالی ادامه یافت.

   جماعتی از اعراب بدوی که از قحطی وتنگی آذوقه  بجان آمده بودند تصمیم گرفتند که شرح حال خود را بحضور خلیفه عرض کنند و نظر عطوفت و رعیت نوازی او را جلب نمایند هنگامی که بدربار رسیدند با وصف اینکه بآنها اجازه داده شده بود که عرض مرام کنند از هیبت و سطوت خلیفه بیمناک شدند و قدرت سخن گفتن از ایشان سلب شد.

   در میان آنان کودکی بنام « درواس بن حبیب » بود که از کم جرأتی قوم خود متأثر شد و پیش آمد وخطاب به هشام گفت :

-     سخن یا مختصر است یا مطول ولی مقصود گوینده هنگامی بهتر فهمیده میشود که قسم دوم سخن را مورد اعتنا قرار دهد . اینک من با در نظر گرفتن این نکته از مقام خلافت اجازه میخواهم تا مقاصد و تمنیات قوم خود را به تفصیل عرض کنم.

   خلیفه اجازه داد و درواس بدینگونه ابراز مرام نمود:

   ای فرمانروی مومنان : سه سال میشود که ما رعایای بیچاره دچار قحطی وتنگدستی هستیم . سال اول پیه ما آب شد وسال دوم گوشت ما از هم پاشید، سال سوم استخوان ما پوده و پوسیده گشت.

ای فرمانروای مومنان : مال بسیاری در حیطهء اختیار شما است که یا مال خداست یا متعلق به بندگان خداست و یا متعلق به خود شما است .

   اگر مال بندگان خداست پس اجازه بدهید تا از حق خود استفاده کنند وبه پریشانی خود خاتمه دهند.

   اگر از خود شما است آنرا به بندگان خدا تصدیق کنید . « ان الله یجزی المتصدقین» هشام گفت:

-         این کودک در هیچیک از این امور سه گانه مجال عذری برای ما باقی نگذاشت.

   آنگاه با خازن خود امر کرد تا صدهزار اشرفی باهل بادیه و صدهزار درهم برای درواس بدهد.

   درواس گفت :

-         من شخصآ باین پول احتیاجی ندارم آنرا هم بقوم من بدهید.

   خواهش او پذیرفته شد واهل بادیه خوشحال و شادمان بمنازل خویش باز گشتند.

                             این حکایات ادامه دارد.....