حکایت۹

تو فکر نامهء خود کن که می پرستان را

                    سیاه نامه نخواهد  گذاشت  گریهء  تاک

                                                      « صائب»

                بیماری عرفی

           جمال الدین محمد عرفی شیرازی ، شاعر شیوا بیان قرن دهم که در سال ( ۹۹۹) هجری بسن ( ۳۶ ) سالگی مسموم شد ودرگذشت ، وقتی بیمار شده بود و بیماری او بطول انجامید و از شدت مرض بسیار نحیف و لاغر و ناتوان بود، گروهی از آشنایان که در باطن از او رنجیدگی داشتند، ظاهرآ بنام عیادت و در حقیقت بمنظور شماتت بر بالین او حاضر شدند وهریکی خطاب به عرفی چیزی میگفت که مفهوم واقعی آن این بود که باید بار سفر آخرت را بست و دل از دنیا برکند.

   عرفی که ازین سخنان نیشدار بجان آمده بود، قطعهء زیر را ارتجالا سرود وبرای عیادت کنندگان انشاد کرد:

تن  او فتاد  و در این حال دوستان نصیح

                     بدور  بالش   و  بستر  ستاده   چون  منبر

یکی بریش  کشد  دست  و  کج  کند گردن

                      که  روزگار  وفا  با  که   کرد  جان  پدر؟

بجاه  و مال   فرو مایه  دل   نباید   بست

                      کجاست  دولت   جمشید  و  نام  اسکندر؟

یکی  بر  می آواز   و   گفتگوی    حزین

                    کند  شروع  و  کشد   آستین   بدیدهء   تر

که جان من همه را این ره است و باید رفت

                    تمام   را ه   ر وانیم    و   دهر  راکب  بر

یکی  بچرب   زبانی   سخن  طراز   شود

                     که   از    وفات   تو  تاریخ   انقلاب  خبر

فراهم آی  و  پریشان   مدار  دل  ز  نهار

                     که نظر و  نثر  تو  من  جمع میکنم یکسر

پس  از  نوشتن  و تصحیح  می کنم انشاء

                     بمدعای   تو  دیباچه ای   چو  درج   گهر

چنانچه  هستی فهرست دانش   و فرهنگ

                     چنانچه   هستی  مجموعهء  صفات  و هنر

بنظم   و   نثر   د ر  آویزم  و  فرو  ریزم

                     اگر  چه  حصر  کمال  تو  نیست  حد  بشر

            خدای   عز   و  جل  فرصتم  دهد  ،  بینی

            که این  منافقکان  ر ا  چه   آورم  بر  سر

   مجمع عیادت کنندگان پس از شنیدن این اشعار، از هم پاشید و هریک راه خود را در پیش گرفته رفتند!

                         این حکایات ادامه دارد.....