حکایتی اندر نصیحت فرزند!!

ابوالفرج راشِی هِــروی که سالیان متمادی در خدمت حُکومات جابره و حُکام مستبده عُمر تباه نمودی و سرانجام در عِلم اِرتشاء به درجات عالیه و مقامات مَنیعَه رسیدی، روزی بَر سَبیل  نصیحت و تعلیم آداب معیشت، فرزند برومند خویش را چنین فرمود:

 ای پسر در این سه مکان که ذیلاً نام گیرم اگر به سختی مقابل گشتی و مسکوکاتِ زَر با خویشتن داشتی، هرگز غم مدار و خویشتن را مَباز که اگر این نصایح مرا بکار بگیری فـَـــَرج در دَم  در کار تو حاصل گردد، زیرا که در شهر هِرات مرعوام را چنین متل باشد که گویند:

 « از بلایی که شکم دارد نترس.»

اوّل: بـَلدیـَه

دویُّم: امنیّـه

سیُّوم: گـُمرُ کیّه 

و این بدان ای فرزند جگربند که زمانه حُجرۀ عطار است، تا نـَـقدی نَدهی بـِضاعتی نَـسـَـتانی و تا سِکه زر در پای عُمال نَریزی مراد خویش نیابی ولو که در حِکمت و فضل لقمان زمان باشی و یا در فلسفه و اخلاق به افلاطون رسی.

نقل از کتاب:   « نصیحة ُ البَرایا فِی المَزیة ُ الاِرتشاء»  اثر: عبد مرتشع رفعت مکان