حکایت  ۶

 سکندر که با شرقیان حرب داشت

                                 در خیمه  گویند  در  غرب  داشت

                                                           « سعدی»      

                           جنگ زرگری

ابو جعفر منصور « ۱۳۶ -  ۱۵۸) دومین خلیفهء عباسی ، هنگامی که در صدد قتل ابو مسلم خراسانی ( صاحب الدعوه) برآمد، شبی یزید بن مسلم را که یکی از ندیمان دور اندیش و در امور سیاسی مشاور وی بشمار میرفت، احضار کرد و در باب ابومسلم با او مشوره نمود، یزید گفت:

-   من عقیده دارم که هرکس که زنده بودنش باعث ناراحتی خاطر شما می باشد باید در اولین فرصتی که بدست می آید. محو و نابود شود.

   منصور ، با نگاهی که یک دنیا ملامت از آن مفهوم می شد بجانب یزید نگریسته گفت:

-   این چه نصیحتی است که می کنی؟ من چطور می توانم از آن زحمات شباروزی ابومسلم که برای انتقال خلافت از دودمان بنی امیه بخاندان ما متحمل شد، چشم بپوشم و خدمات ذیقیمت او را ندیده بگیرم و او را بقتل برسانم؟

اگر به چنین کاری اقدام کنم آیا مردم در بارهء من چگونه قضاوت خواهند کرد و آیا کدام ابله بعد از این می تواند بمن و اخلاف من اطمینان داشته باشد؟

منصور ، از اینگونه سخنان پارهء برای یزید گفت و آنگاه ویرا از مجلس خود بخواری تمام بیرون کرد!

 و چندی بعد، ابومسلم را بقتل رسانید (۲۵شعبان۱۳۷) و بعد از قتل او یزید بن مسلم را احضار نمود ونوازش بسیار کرد و گفت :

   - من رأی ترا همانروز پسندیده بودم ولی بیم داشتم که مبادا کسی از این راز واقف گردد و به ابومسلم اطلاع دهد ودر نتیجه ، نقشهء من عقیم بماند. بهمین سبب ترا ملامت کردم و از مجلس راندم تا تو هم از ترس من وهم از بیم ابومسلم که بکشتن او رأی داده بودی یک کلمه نتوانی بزبان بیاوری.

                    این حکایات ادامه دارد.....