در میان مریض های دیگر که در انتظار خانه معاینه داکتر « مریض دوست » انتظار میکشیدند یک آدم بسیار چاق و یک آدم بسیار لاغر نشسته بودند.

مریض های دیگر که رنگ پریده به نظر میرسیدند و گاهگاه ناله یی میکردند نه بسیار چاق بودند و نه بسیار لاغر . نوبت آدم چاق فرا رسید او همینکه در برابر داکتر قرار گرفت نفسک میزد. همین فاصله اتاق انتظار تا اتاق معاینه را که پیمود ه بود مانده شده بود . داکتر گفت :

- چی تکلیف دارین ؟

- ولا داکتر صاحب ...... کدام تکلیف عمده ندارم .... کلش از دست همی چاقی اس .... اینه سیل کنین مثل فیل نفسک میزنم . روز به روز پندیده میرم . بسیاراز چاقی رنج میبرم .

زنم همیشه از چاقیم یاد میکنه . چند روز پیش همراه یک آدم گفتگو کدم ، مره کندو خطاب کد.....بچه های کوچه ما نام مره مشکول مانده اند ، ده موتر که میشینم کل مردم طرف تیر های موتر سیل میکنند.

داکتر به دقت گپهای او را شنید و گفت :

 - تمام بدبختی های شما از خوراک اس.... از مواد غذایی ... خوراک تان چطور اس ؟

- داکتر صاحب از شما چی پت کنم . بسیار کوشش میکنم که هیچ چیز نخورم خوده گشنه گی میتم . اما ده خانه که میروم از بوی پلو دیوانه میشم ، پلوی که زیر غوری همطور گوشت های کلوله ران گوشفند اس .... شما عوض مه باشین خوده گرفته میتانین ؟

اونه دگه ... آستین هاره بر میزنم . صبح که میشه همراه خود میگم چای نخو.... اما شیر و مسکه و پنیر و مربا روی بسیار نازک داره.... شور خوردنی کلشه میخورم . گفتند سگرت بکش اشتهایت کم میشه ، اما نشد . همراه سگرت هم نفس تنگی پیدا شد و هم اشتها زیاد شد. قسم خوردم که از طرف شو چیزی نخورم .... اما شو ده خو راه میرم چشمای پت از جای میخیزم و راسآ میرم به طرف یخچال ... صبح که خبر میشم یخچاله خالی کدیم . داکتر یک نسخه نوشت ، چند قلم دوای ضد اشتها .

 - از خوردن برنج ، کچالو ، فرنی ، مسکه و مربا و شیر جدآ باید خود داری کنید اگر پرهیز نکنین زیاد تر میپندین . و آدم چاق نفسک زنان از زینه های معاینه خانه پائین شد و به طرف دواخانه روان گشت دردل با خود میگفت : " کاش از داکتر میپرسیدم که دوا هاره بعد از نان بخورم یا پیش از نان "

و نوبت آدم لاغر رسید . داکتر پرسید

: - چی تکلیف دارین ؟

مریض گفت :

- ولا داکتر صاحب کدام تکلیف جدی ندارم اما از لاغری رنج میبرم . زنم که میبینه روز بروز لاغر تر میشم احترامش به مه کمتر شده میره . چند روز پیش همراه یک نفر گفتگو کدم او مره پا مقروف صدا کد...بچه های کوچه نام مره میرزا تار محمد مانده اند . ده سرک که روان میباشم شمال موتر هایی که از پهلویم میگذره مره ده پیاده رو میندازه .

- داکتر عینک خود را جا به جا کرد و گفت : - تمام مشکلات شما از خو راک اس....از مواد غذایی اشتهایت چطور اس ؟

 - نان دفتر خوشم نمیابه ده خانه هم یا پیاوه کچالو اس یا نان و چای.

 - نی بیادر اینه مه برت یک نسخه نوشته میکنم  چند دوای اشتها آوراس ... ضمنا باید گوشت بخوری و شیر تازه همراه مسکه ، پنیر و مربا از طرف صبح ده یخنی مرغ بگو که ترکاری علاوه کنن.

مریض نسخه خود را گرفت در میان جیب ها به جستجو پرداخت ، چهل افغانی پیدا شد . پول سیاه خود را هم کشید و پنجاه افغانی را پوره کرد . به سرعت از زینه ها فرود آمد . به طرف دواخانه نرفت ، برای موتر سرویس پول نواشت با عجله به طرف خانه به راه افتاد.