ولید صاعد

مونتریال ـ مارچ  ۲۰۱۱

سید ولید صاعد

نو روز را گرامی میداریم چه عطیه ی است کهن و دیرینه  و از گذشته ها به ما به میراث مانده است . نو روز مژده آور فصل نو و زندگی نو است. بهار با انبوهی از زیبائی ها و طراوت اش بر سردی ها ی زمستان چیره  میگردد , یخبندان را می شکند و لحاف زمردین  اش را بر دشت و دمن می گستراند .

بهار نوید زندگی دوباره را به گوش ها زمزمه می کند  ,  دشت و دمن را آهسته آهسته پر از سبزه و گل می کند و طراوت و تازگی را بر همه جا می گستراند .

آری بهار آمد تا سبزه ها برستند و گلها بشکفند و طبیعت جامه ی گلرنگ بر تن کند , پرندگان نجوا گر پیام خوش بهاری را از کران تا به کران سر دهند و حدیث الفت و بالندگی را به همه زنده جانها بازگو کنند .

بلی در دیار ما  , آنجائی که دردمندان و ستم کشیدگان از یاد رفتگان سردی و بی تفاوتی ایام اند , هم  بهار  می آید ولی آنجا دلی نیست تا شاد گردد و لبی نیست تا بخندد و گلی نیست تا از آن زیبائی و طراوت برخیزد .

آری جباران و جنگ سازان رنگ رنگ گلهای آن سر زمین را پرپر نموده اند و عاشقان و دلبستگان اش را  به خون کشیده اند . دیگر کجاست آن میله ها و شور و مستی , آن دلهای شاد و بی غم که از هفته ها قبل به پیشواز سال نو و مراسم جشن نوروزی میرفتند  . خانه ها را  یکسر  پاک و تمیز می کردند , هفت میوه را آماده میکردند و لباس نوروزی را تهیه مینمودند .

دیگر از جامه ی نوروزی گرفته تا سمنک پزی و هفت میوه و هفت سین و غذا های گوناگون , رفتن ها و آمدن ها و سبزه لگد کردن ها و غیره و غیره جز  خاطره ی بیش نمانده است . از دیریست  که در دیار ما  و در بین وطنداران ما آن شور و مستی و آن های و هوی وجود ندارد . دشت ودامان کشور ما  عمریست به جای لاله های  بهاری پر از خون بی گناهان شده  است .

 بلی تا جنگ است و جنگ آوران ,  جز اشک بیوه و آه یتیم , جز درد و ماتم دست آوردی نخواهیم داشت تا با چشم شوق و دل آرام به گلگشت چمن رفت و نو روز  را با خنده و شادابی بدرقه نمود .

...اما به هر حال نوروز را فراموش نخواهیم کرد و رسم نوروزی را بجا خواهیم آورد  و به این آرزو که بهاران خوش و طراوت و شادابی واقعی در کشور ما و در میان وطنداران ما جانشین خشونت و بی اعتمادی و غم و اندوه گردد :

 نو روز را به همه عزیزان تبریک گفته و می گویم که  :

  ولید صاعد