پوهنیار سخی منیر

 چرا مسئولان حاضر 

به گفتگو با رسانه ها 

       نميشوند؟

  مسئولان دولتي اكثرا به  مصاحبه در رسانه هاي همگاني حاضر نميشوند. اين از مشكلاتيست كه هميشه رسانه هاي همگاني ازآن شكايت دارند.  وقتي رسانه اي مسايلي را به بحث ميگذارند، عموما از بخش هاي مختلف دولتي و غير دولتي افرادي را دعوت ميكنند تا ميان شان جر و بحث  به راه بيافتد و به اينصورت براي بيننده و يا شنونده جذاب شود. از جائيكه در شرايط امروزي اكثر مردم از وضعيت ناراضي ميباشند و بحث هاي انتقادي مورد پسند مردم قرار دارند، لذا شركت كتتدگان كوشش ميكنند تا درين بحث ها  ضعف هاي را بر ملا كرده و به مردم نشان دهند كه كار ها از كجا ها عيب بر ميدارند. اين رسانه ها در چنين بحثهاي ميكوشند تا جهت حفظ تعادل هميشه افراد دولتي را هم با خود داشته باشند،  اما اكثر اين مسئولان به جهات مختلفي از شركت درين بحث ها طفره ميروند و حاضر نميشوند.

درين صورت درين بحث ها گفته ميشود كه فلان فرد مسئول با دعوتي كه از او كرديم بازهم حاضر نشد. كه اين خود به نوعي براي مردم القا مينمايد كه گويا اين فرد دولتي با تمام مسئوليتي كه دارد نميتواند از كار هاي دولت دفاع كند و از منظر ديگري انتقاد را باز هم متوجه بيكفايتي و بيعرضگي دولت مينمايند. بسياري از آنانيكه مسئوليت هاي مهمي در امور دولتي دارند، به علتيكه خود در باطن از دولت ناراضي است و توان دفاع درين برنامه ها را در خود نميبينند، لذا وقتي ازآنان دعوت شود به مصاحبه حاضر نميشوند و به بهانه هاي مختلف تير خود را مي آورند.  بگذريم ازينكه عده اي دانش و لياقت شركت در چنين بحث ها را ندارند.

اخيرا بر نامه گفتمان تلويزيون طلوع كه بر مسئله آبهاي افغانستان تمركز داشت و بحث بسيار مهم و اساسي بود، چند تن از افراد غير دولتي و ولسي جرگه در بحث حاضر شدند، اما از سوي وزارت خارجه و زراعت كسي حاضر نشد تا در بحث شركت داشته باشد و به اين خاطر افراد دولتي كه نان و نمك اين دولت را ميخورند و گاه از امتيازات بلندي هم بر خوردار ميشود، ولي حاضر نميشوند كه درين بحث ها از دولت و عملكرد اداره شان دفاع كنند. بحث آبهاي كشور ما از مهمترين مباحثي است كه در هفته گذشته در برنامه گفتمان طلوع مطرح شد. افغانستان يك كشور زراعتيست كه ۷۳ درصد ساكنان آن در دهات زندگي ميكنند و اكثر مناطق كشور با اينهمه آبي كه از كوه ها سرازير ميگردند، باز هم با خشكسالي هاي مدهشي رو به رو بوده. سالانه حدود ۸۱ مليارد متر مكعب آب از افغانستان به ايران، پاكستان و تركمنستان سرازير ميگردد. يكي از مهمترين آبهاي كه از افغانستان خارج ميشود، آب درياي هلمند ميباشد. اين آب كه بعد از بيرون شدن از وادي هلمند و بعد با عبور از ولايت نيمروز به جهيل سيستان ميريزد، به اندازه اي صد متر مكعب آب نيز درين مسير دراز در افغانستان به مصرف نميرسد و همه از طريق چهار نهري كه به  ايران كشيده شده وارد آن كشور ميشوند. بعد ايران از طريق نل كوچكي دوباره آب هلمند را براي شهر زرنج مركز نيمروز داده و به اين طريق شرم ابدي براي دولت افغانستان مانده است.

در مورد آبهاي افغانستان بحث هاي مهم و عميقي وجود دارد و هرچند كه  گفتمان طلوع  نتوانست اين بحث را عميق و دقيق مطرح و پيش ببرد، اما ضرورت داشت تا اين جدل درين گفتمان به وضاحت مخصوصا در مورد آبهاي كه به ايران و پاكستان ميرود روشن ميشد. اين را بايد نماينده وزارت خارجه درين بحث روشن ميساخت و نماينده وزارت زراعت ضرورت مهار اين آبهاي وحشي را نيز توضيح ميداد. بسياري از ژورناليست ها ازين بابت شديدا شاكي هستند كه چرا اين نمايندگان دولت با رسانه ها مصاحبه نميكنند و اكثرا آنان را مجبور ميسازند تا گزارشات يكجانبه را منتشر سازند و جالب اينكه اين مسئولان هميشه از رسانه ها گلايه دارند كه چرا در مورد كار هاي شان گزارش واقعبينانه نميدهند و اين را باري از خود سوال نميكنند كه چون خود  حاضر به صحبت نميشوند، چگونه ژورناليستان ميتوانند در گزارشهاي شان تعادل را رعايت كنند و آيا ميشود با حاضر نشدن يك مقام دولتي در مصاحبه گزارش شان را حذف نمايند؟