اي نازنين چه عشوه و ناز و ادا كني

                           بر من چرا تو اين همه جورو جفاكني

     مهجور و ناتوان وزمين گير وخسته ام

                            باز آ  كه درد  اين دل زارم  دوا كني

     افتاده ام  به  غربت و  بيمارم از فراق

                             تاكي جفا و حيله و  مكر  و ريا كني

     بر لوح سينه ام  بنگر داغ آتش است

                            تا كي  تو  قصد جان  من  بينوا كني

            باز آ  كه دارد از غم توناله ها« بشير»

            تا  حاجت  شكسته   دلي  را  روا كني