آخرین نفس

صالحه وهاب واصل

هالند

۱۷ جنوری ۲۰۱۱

نیامــدی که مرا زنـــدگــانی زندان شـــــــد

شکیب ازحـد والا گذشت وافغـــــان شــــــد

به سوگ نامدنت گل نشست وشاخه شکست

بهــارعمرچـو پـــاییـــز برگ ریزان شـــــد

چمن کــــه طلعـت حسن تــــرا بیــــاد آورد

کشیـد آه و دو چشمش زگریه طوفان شـــــد

به بــاد ازتـــو وازقصــه های تـــو گفتـــــم

به گِرد ابرِغمت رفتـه اشکِ بــاران شــــــد

تو ای حبیب تـــوای کعبـه ام کجــــا رفتی؟

که بی توباغ بهشت این دمم بیــابـان شـــــد

غزل نـوشتـــم و دادم بــــدست موجِ هــــوا

خموش گشت و زبیتـابی ام پـریشان شــــــد

درین ســکـوتِ خیالت نشستـــــه ام تنهـــــا

به عمق سینـۀ من رازِعشق تو جان شـــــد

ستاره آمــد و بـا من بـه همــــرهی بنشست

زبس شنیــــد زمن زآمــــدن پشیـمان شــــد

شکست بــــال قلم زیــــردســــتِ بیتـــــابی

زیان به غیرتو ازهرکی گفت حزیان شــــد

سیاهِ چشـــم مــرا اشکِ فـــرقت تـــو زُدُود

نگاه بــــرسرراه تــــوخَست وبیـجـان شــــد

به هر کی دیــد مـرا وصف روی تـــو گفتم

ز من شنید، زخود رفت ومست وحیران شد

ز انتظــــار دگــــرآمــــدم به جان«واهِـب»

بیـــا بیــا که دگرعمرمن به پــایـــان شـــد