 نعمت الله پژمان
تقدیم به بانوی غزلهای
همیشه سبز ؛ خانم وهاب گرانمایه !
گریه ی دل
نعمت الله پژمان
۲۵آذر۱۳۸۹.هرات /افغانستان
این روزها به حالِ دلم گریه میکنم
دیوانه ام ز آب و گِلم گریه میکنم
پروانه های خسته مرا طعنه میزنند
من در نگاهِ مشتعلم گریه میکنم
دریاچه های یخزده باور نمی کنند
با ریشه های مضمحلم گریه میکنم
تو عکس میکشی و مرا خنده میکشی
بر عکس های منفعلم گریه میکنم
من گریه میکنم و تو هی خسته میشوی
تو خسته میشوی خجلم گریه میکنم
دیگر برای لحظه ی آدم نمی شوم
دیگر همیشه من کسلم گریه میکنم
دیوانه میشوم به خودم تیشه می زنم
دیوانه ی دچارِ دلم گریه میکنم !
00000000000000000
نعمت الله پژمان
۲۵آذر۱۳۸۹.هرات /افغانستان
|
