برف نو ...

حشمت امید

۲۵  نوامبر ۲۰۱۰ مونشن

تاریخ نشر  ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰ 

باز بنشســته به روی شاخســـــاران ، برف نو

باز میسازد نگاهـــــــم را غزلخــوان ، برف نو

شاخه های یخ به روی شیشه ها گل کـرده اند

در رف ِ بیـرون ارسی هست لغــزان ، برف نو

برف هـای کهـــــنه را باد بهـــــاری آب کــــرد

خوش بود گاهی به جـای باد و باران، برف نو

باد می رقصــــد چو کـولی ، در میان کوچـه ها

قد کشد در هر نظر  بر کوی و ایوان ، برف نو

آن بلـوط ِ دیر سال ، چون صخره  باشد استوار

لـــــرزه اندازد به جــــان نونهــــالان ، برف نو

عهــد ِ ما و برف و ذوق ِ برفبـــازی ها گذشت

شوق ِ مستی دارد اکنون با جــوانان ، برف نو

یاد ها از من گـریزاننــــــد مثـــل ِ ســــــــال ها

باز گرداند به من ، یاد ِ گـــــــریزان ، برف نو

یاد کنج صنــدلی و چــای و نقــل و قصـــه را

می دواند در رگ خوابیـــده ء جان ، برف نو

من لبم را میگزم ازغصه چون خوشبخت اوست

می زند صد بوسه بر خـــــاک ِ نیاکان ، برف نو

می روم تا دور هــــــا ، تا کوچهء پیشین ِ مان

بینم آنجا کـــرده جمعی را پریشــــان ، برف نو

دست و دل خـالی و چشم ِ مردمــان بر آسمان

هــدیهء تلخیـــست بر بی خانمــانان ، برف نو

صبـر می ریزد  ز مـــوج خنــــــده ء سرد گدا

گریه ها دارد به روی قصر شاهان ، برف نو

تا بهـــار دیگرم ، تقـــــویم گر ، دستم بگیر

می دهــد دل را نشان از نو بهاران ، برف نو