محمد عزیز (عزیزی)

محمد عزیز (عزیزی)

سه شنبه  ۲ -  نوامبر ۲۰۱۰ لـــنـــدن

تاریخ نشر ۵ - نوامبر ۲۰۱۰

کسیــکه بر درِ  شیطـــان  سرش خمیده بـُــَود

   کجا ؟ بــــه قـُرب الهی  دلش  رسیــده بــُـــَود؟

زچشم بوالهوسان  ،  کو نظـر  بغــیر خــداست

گمــان مدار  که  اشــکِ مُحبتی چکیـده بــُـــَود

کسیکه تیر خـــــدنـگ هــوا  به قلــبش خـــورد

بــدان که   مرغ دلــش ازقـفس پریــــده بـُــَود

به چشم ودیدۀ سر میتوان   همـــی دیــــدن

هــزار حلـقـــۀ دام هر طرف تنیــــــده بـُـــَود

زدا م شهوت  وشیطان  ومُـــــرشد گمـراه

مــوفق است  کسی ، زان همـه  رهیده بــُـَود

حدیث عشق  ومحبت ز بسمـلان   می پرس !

نـــــه  زانکه  قصــــه وافســانه ای شنیده بود

کسیکه رشتـۀ وصلش  فقط به حضرت اوست

زهر  چـه  غــیر تعــلق بـه آن ،  بریـده بَُـَو د

نظر بـــــه دیدۀ دل میتـــوان  نمـــود   آنــجـــا

نه قیر گونه دلی کو  ، ورا  نـــه ، دیـــده بـُـــَـود

چو   مـرغ دل  به رهِ  حضر تش  رهــا ســازی

رود به قرب رحمتش آنجـــا  و آرمیـــــده بُــَود

ز آن عشیق  بیامــوز   وفــا  وهمــراهــــی 

چو بشنود  سخنش ، او به سر دویده بــُــَود

«عزیز » مـــن  سخــن اهــل دل شنــو  دائـــم

که آن حــــــلاوت  ایــمـان بــدل چشیده بــُـــَود