از آنم خون به دل باشد که خون کردم دل زارت
تو حق داری که روگردانی از فرزند بدکارت
اگر رنجیده‌ای مادر ز اولاد گنه کارت
گناهان مرا در حشر حاشا می‌کنی یا نه
اگر در نوجوانی حالت تندی ز من دیدی
اگر در عالم مستی ز رفتارم بترسیدی
اگر بانگی زدم بر تو دلیلش را نپرسیدی
نبودم گر شبی پیشت ز تنهایی هراسیدی
کنون اندر سکوت گور پروا می‌کنی یا نه
چه شب‌ها تا سحر بودی تو ای مادر سر راهم
درون آن سکوت شب شمردی تو قدم‌هایم
چه زحمت‌ها که می دیدی ز خواهش‌های بیجایم
به هر دردی که گشتم مبتلا کردی مداوایم
غم بی مادری را هم مداوا می‌کنی یا نه
چه شب‌ها تا سحر بستر نمودم من در آغوشت
اگر یک ناله می‌کردم جهان می‌شد فراموشت
در اینجا که گل شده بستر و خاک روپوشت
نمی‌دانم در این وحشت‌سرا با لعل خاموشت
دعا در حق این اولاد رسوا می‌کنی یا نه
نمی‌دانم که می‌دانی شدم آواره و تنها
دگر اندر کجا جویم عزیزی چون تو بی‌همتا
همه شب می‌کنم روشن به فانوسی اتاقت را
نهان گشتی ز دید من تو در قلبم گرفتی جا
نمی‌دانم ز احوالم تماشا می‌کنی یا نه !