زجیحون زامـــــو من چه گـــویم
گهر باری کـــند کــــابل زنیسان
چه گـــــویم من زدریا هــــــریرود
هـــــــرات راکرده شاداب گلستان
اگـــر من وصف این میهن بگویم
نمـــــاند یک قلم انــــــــدر نیستان
کــــــنم یادزان فـــــــرزانه مردان
که نام شان شده مشحــــــور دوران
ابــــــو مسلم خــــراسانی بنام است
به میدان نبرد چــون شیر غـــــران
زمــــــولان بـــلخ ان عارف دهر
کــند روشن زمیر اهـــــل عرفان
زغزنه گربگـــــــــویم من زمحمود
بلـــــــــــرزد هند مشهد شهر تهران
چه گــــــویم من زجامی موفـــــــق
بود چون در غلطان خواجه غلطان
زسینا جمال الــــــــدین افــــــــغان
گرفت دونیا فنون از جود ایشــــان
امــــــان الله ان شاه جـــــوان بخش
بـــــــدست اورد استقلال افـــــغــــان
زدست ظـــــلم بـــــــیـــــدادان خلیلی
به غربت کــــــور گشت استاد افغان
ملالــــــی بـــــــــودفـــخر جمله زنها
زگـــــــــوهرشاد تابان اهل عـــرفان
تمام شهرت ایــــــن مرزبــــــــومم
به یغما برده است ایـــــن نسل نادان
ربـــــــــودن گنــــج او از ســینه او
زپنجشیر تا به بلـــــــــخ هم بدخشان
بســــــوخـــــت گنجینه علـــم ادب هم
نمــــانـــــد یک دفتر اوراق دیوان
ببردن مـــــوزه اش را سر زتــــا پا
زپاکــــتان ایــــــــــران تا به المان
فـــــــــــــروختند جمله اثار وطن را
به کـــــلدارو به دالــــر یا به تومان
فتـــــــاده سرنــــــــــــوشت ملت ما
بـــــــدست یک گـــروه ازقوم نادان
نه از علــــــم ادب نــــام نشان است
زدانش بی خبر این نسل ناخـــــــوان
پــــــی تـــــــــــرمیم پو هنتون کابل
زتـــــــوب تانگ راکت شد شتابان
بــه خاک یک سان شد صنف کتابش
بسوخته این همه دانش و عـــــرفان
بگـــــــــریم ای وطن بر حال زارت
تنت بی مــــــارو بی دارو در مــان
بود صد زخمه ها در پیکـــر تــــــو
رود اه فغانت تابــــــــــــه کیــــوان
دیگر علوی مگو بی هوده حـــــرفی
وطـــــــــن بر باد رفت افسوس ارمان
سمو نیار سید ولیشاه
