غربت مجموعه شعریست از انجنیر حفیظ الله حازم که با قطع و صحافت زیبا در 98 صفحه چند سال قبل در شهر دنبوش هالند به چاپ رسیده است و اخیرآ یک جلد آن بدستم رسیده است . این مجموعه شامل 62 پارچه از اشعار این شاعر گرامی میباشد  ، مطالعه این اثر نفیس را به دوستان عزیزوگرامی توصیه مینمایم ودر آغاز شما را دعوت به مطالعه پارچه شعری بنام غربت مینمایم :

                  منم زندانی غربت

                  منم آواره ای از شهر خودی ها

                      و دور از میهن و ملکم

                          به این ایوان لالانم

                              من از کشتن

                 من از بستن به پای چوبه های دار

                                فراری ام

                                 گریزانم

                           درین کنج اسارت ها

                          کنون وا مانده ام تنها

                     و دور از هرچه بود من

              چو یک شاخ شکسته از تن یک بید

                        که داد باد و آفت ها

                            هر آن لحظه

           غریو وغلغلی بر جان مسکینم بر اندازند

                 و من از هیبت از تن جدایی ها

                     به ساق شاخه می پیچم

                      که باد و باد های تند

                             ازین بدتر

                         وجود پر ملالم را

                      به انگشت ستم سایش

                    از آن صاحب تن این شاخ

                       جدا سازد ، به پا ریزد

                                            15 اپریل 1988  

آقای حازم  در قسمتی از مقدمه کتاب غربت چنین نوشته است :

 مجموعه هذا یادداشت هایی است از درد ورنج بی وطنی ها ، شرحی است از غربت و کوچیست از خودی ها....

از فقیری بی وطنی ها میگویم و از حسرت نداشتن تو....

میخواستم همیش در تو باشم تا تحمل این گران مشکل های در غربت را ندانم و از حقیر نگاه های چشم ها به چشمانم کمتر رنج ببرم و کمبود نداشتن ترا که با داشتن همه چیز ها نداشتن را محسوسی و مغفرت را میساید و قلبت را میکاهد و خود را در موقفی کوچک و پایین مییابی نداشتم. و کاش ما همدیگر را داشتیم و اگر مشکل هایی اذیت مان میکرد دست بدست هم داشتیم و رخنه آزار ها کمتر در ما اثر داشت.

این مسافت بیگانگی ها و بی وطنی ها جرعتم داد تا لحظه هایی قلم بگیرم و کنده هایی از عواطف و احساسم را درین درازنای حسرت در قالب شعر روی کاغذ بیاورم.

ودر اخیر یکی دیگر از اشعارمقبول ایشان را بنام دزدیدند تقدیم شما عزیزان خواننده مینمایم و موفقیت بیشتر آقای حازم را آرزو میکنم . مهدی بشیر

         دزدیدند

         حجله و حجره و اطاق نمودند بخاک

                               که مرده و تابوت تا کفن دزدیدند

         به روشنی نور چراغی نسوخت دیگر

                          که برق و پایه برق و چراغ دزدیدند

         زنام مدرسه و علم نیابی اثری

                              که کاغذ و قلم و هم مداد دزدیدند

         نه محبت نه محبت گر شیداست دگر

                         هرچه از عشق بجا بود صفا دزدیدند

        زجنگل و زدشت و کوه و دمن

                         به خمچه بریدند سنگ سنگ دزدیدند

        رشکم از دزد بیاید که چه ماهر آمد

                         که من و خلق من و خانه ما دزدیدند

        سیل آفات و بلا ها به سرما بارید

                              یکدلی با همی و وحدت دزدیدند

        مرغ تو کوچ بکرد از همه راغ و باغ ها

                       که یکی دانه و آب و خس تو دزدیدند

        قامت جنگل انبوه ترا آتش زد

                           کاج تو سرو تو و باغ ترا دزدیدند

        روز تو شام بکرد قامت تو بشکسته

                            که لب جوی تو و آب ترا دزدیدند

        مکتب مدرسه و علم تو شد نا پیدا

                            گر کتاب و قلم و دفتر تو دزدیدند

        نکنی ناله زدل از دل آن بیدلی ها

                         گر تن و جامه و دستار ترا دزدیدند

        افتخارت بودت نام وطن ایمانت

                         گرچه دیروز و پریروز ترا دزدیدند

              مکن از رفته دیروز تو حسرت حازم

              فکر صبح باش که امروز ترا دزدیدند

                                                                   اپریل 1997