نویسنده مضمون

     بادغیسی ها

       چی می خورند؟

ولايت بادغيس كه در شمال غرب افغانستان موقعيت دارد، يكي از ولايت هاي صعب العبور بوده كه اكثراً در زمستان ها رفت و آمد به ولسوالي هاي دور دست آن مشكل مي باشد. اين ولايت در بسياري از سال ها با خشكسالي روبه رو بوده، با اين كه زمستان هاي آن پر برف است، اما ساحات آبگير آن به شدت كم مي باشد و هنوز تابستان از راه نمي رسد كه برف كوه ها آب مي كردند و مردم آن لب خشك در قريه ها و قصبه ها به سر مي برند. از چندي به اين سو در غور ماچ و بالا مرغاب كه در ميان بادغيس و فارياب قرار دارند، يكي از مركزهاي مهم درگيري نيروهاي دولتي و طالبان به حساب مي آيند و مردم اين منطقه زير فشار جنگ و بي امنيتي قرار دارند. نگاه دولت به اين ولايت هم بسيار ضعيف ميباشد.

گاه گاهي كه تصميم به كمك مي گيرد در اثر اين بي امنيتي مواد كمكي به بادغيس نمي رسد و در راه چپاول مي گردند. با اين كه كميته اضطراري جلوگيري از حوادث در دو، سه سال گذشته رسماً فعال بوده، اما كمك هاي قابل توجهي به اين ولايت نشده، امروز اكثر ساكنان بادغيس با خانواده هاي شان رو به فرار به سوي ولايت هاي هرات، فارياب و فراه بوده و ياسر از ايران مي كشند. به اين ترتيب حدود هشتصد هزار نفر در اين ولايت در وضعيت بسيار بدي قرار دارند. در قرني كه ما زنده گي داريم و پول هاي فراواني از خارج به افغانستان سرازير مي شوند، علف و خاشاك خوردن مردم بادغيس و نداشتن قطرة آبي جهت نوشيدن را كسي توجيه كرده نمي تواند. در اين جا ديگر احساس و عاطفه از روان انسان هاي بسياري بايد رخت بسته باشد، زيرا كتلة وسيع از انسان هاي هموطن ما بدينگونه نشخوار حيوانات را سر مي دهند. فرزندان شان از فرط گرسنگي جان مي دهند و تشنه گي آنان را از ماوا و مسكن شان مي راند.

كميته اضطراري جلوگيري از حوادث كه هر سال مبلغي را جهت برخورد با چنين تيره روزي ها جمعاوري مي كند و تبليغاتي را به راه مي اندازد كه گويا ضرورت به پول بيشتر دارد، معلوم نيست كه چرا در چنين حالاتي صدايش را بيرون نمي كند و مي گذارد كه مردم ولايتي راتخليه كنند و بعد بر بار مشكلها، مشكل ديگري بيافزايند؟ عموماً كار اين كميته همين طور بوده كه در زمان لازم اقدام به جلوگيري از بحران هاي فقر و بي چيزي نكرده، مي گذارند تا غايله بزرگ و بزرگتر گردد و زماني اقدام به كمك مي كند كه راه ها بنابر عوامل طبيعي مسدود گردند. بسياري نگران آن اند كه وقتي مردم بادغيس در اين فصل سال با اين گونه درد و رنج دست به گريبان باشند، در زمستان چه وضعيتي را استقبال خواهند كرد؟

گفته اند كه تكرار اشتباه خيانت است، چيزي كه در مورد بادغيس وهمسايه آن غور هر ساله تكرار ميگردد. اما امسال اين تكرار حتی نسبت به سال هاي قبل فرق خواهد كرد. چون از يكطرف مردم بادغيس امسال بنا به كمبود آب زراعتي قادر نشده اند كه چيزي بكارند وحاصل برداري كنند و هم باران هاي بهاري امسال در بادغيس مثل سایرنقاط كشور بسيار كم باريد و كشتزار هاي للمي مردم يكباره سوختند، لذا چيزي ندارند كه همين حالا بخورند، چه رسد به اين كه توشه يي زمستان را به كندو نمايند. تفاوت ديگر امسال اين است كه بساط بي امنيتي نسبت به سال هاي قبل در اين ولايت بيشتر گسترانده شده و بسياري از راه هاي اين ولايت و مخصوصاً راه هاي ولايت با ولسوالي با چالش هاي جدي رو به رومي باشند، فعلاً كه نه برفي افتاده و نه آبي به كوتل هاي اين ولايت لغزنده گي مي دهد، به داد مردم اين ولايت نرسيم در زمستان كه آفت برف و بي امنيتي جداً راه هاي آنرا تهديد خواهند كرد، كاري از دست موسسه هاي امداد رساني، مخصوصاً كميته مبارزه با حوادث بر نخواهد آمد. بسياري از مردم بادغيس در موقع جمعاوري پسته، سربه جنگل هاي وسيع پستة اين منطقه زده و از اين طريق مقداري از مشكلهاي سال شان را مرفوع مي دارند. اما امسال به اثر فشار گروه هاي مسلح و قادر نشدن دولت به گرفتن امنيت اين جنگل ها مردم قبل از رسيدن موقع حاصل برداري هجوم بردند و چيزي عايد شان از اين درك نشد. همچنان در اثر درگيري هاي گسترده در هلمند، جوانان بادغيس كه هر سال  در موقع نيش زدن و حاصل برداري ترياك به اين ولايت مي رفتند، كمتر از اين سود بهره مند گشتند.

تمام عوامل متذكره مي تواند وضعيت ساكنان بادغيس را به خوبي تصوير كند و همين كه دره نشينان اين ولايت بنابر عدم دسترسي به مواد غذايي مجبور به خوردن برگ درختان شده اند، واقعيت زنده گي در اين منطقه را به خوبي نشان مي دهد كه اين خود دولت افغانستان و موسسه هاي امداد رساني داخلي و خارجي و بالاخره كميته اضطراري را با بي زباني فرا مي خواند كه بايد فكري به حال اين مردم كرد، مردميكه مجبور شده اند هم حيوانات وهم علوفة حيوانات خود را خود بخورند و بساط زنده گي را در آنجا جمع كنند.