صالحه وهاب واصل

        هالند

۱۹ - آگست ۲۰۱۰

   ای آزادی

       بتو می

   اندیشم

ای آذادی بتو می اندیشم ، وقتی آب از تنگنائی تیرۀ چشمۀ زمین بیرون می تازد و  پیچ و خم کنان به اطراف چشمه پاشان میشود, وقتی هر قطرۀ آب به جهات مختلف میجهند بتو می اندیشم, وقتی مرواریداشک از صدف کاک دیدگان روی رخسار جهیده تا گردن می لولد بتو می اندیشم، وقتی برگ هائی زرد وپوسیدۀ درختان در فصل خزان از هجوم باد آغوش شاخۀ درخت را رها کرده رقص رقصان با باد پیوسته فرش زمین سرد و سخت را میبوسند بتو می اندیشم ، وقتی نفس هائی بلند و کوتاه با عالم جهاد با انبساط و انقباض سینه کیسۀ شش را رها کرده قالب تن را جا میگذارند و در فضائی بیرونی هوائی اطراف تن را همنوا می شوند بتو می اندیشم، وقتی صدای فریاد از گره گلو حلقه هائی زنجیری بغض خاموشی را گسسته قله ها را لمس میکنند بتو می اندیشم،  وقتی جوجه مرغی بعد از اکمال دور نمو در تخمه قشر تخمه را شکسته سر بیرون می آورد بتو می اندیشم ، وقتی جوانۀ علف نورس خاک تیرۀ زمین را شگافته با خود خواهی و غرور سر از زمین بیرون می آرد بتو می اندیشم و وقتی روح از جسم در آخرین رمق هائی حیات جدا شده با عالم بالا منحل  شده فنا میگردد بتو می اندیشم.

آزادی برباد رفته

صالحه وهاب واصل

هالند

۲۶ - ۶ - ۲۰۱۰ 

خـــون سمن زدست ستــم ظالمــــانـــه ریخـت

اشک چمن ز چشـــم صبا محــرمـانـــه ریخت

خشکید خنــده بر لب نســـــــرین و نستـــــرن

بــاران غـم ز ابــــر الم دانــــه دانــــه ریخـت