نویسنده مضمون

     محاصره کابل

   ازسوی طالبان

            ادعای

  بی مزه است

بااینکه طالبان نسبت به سال گذشته نیرومند تر شده وعملیات شان در سطح بسیاری از ولایت‌ها کشور بالا رفته و کشتار و خونریزی چند برابرافزایش یافته است، اما هنوز هم این جریان به حدی که قادر به گرفتن قدرت سیاسی گردند، فاصله زیادی دارند. ارزیابی از وضعیت دو طرف در گیر نشان میدهد که طالبان و القاعده تا هنوز نیروی اند که میتوانند به عملیاتهای ایذایی بپردازند و قادر به جنگ رویارویی  با نیرو های خارجی و افغان نیستند .

نیرو های ائتلاف، ناتو و آیساف که حدود71 هزار سرباز و افسر را درخود دارد و با پیشرفته ترین سلاح های زمینی و هوایی مسلح میباشند، میتوانند در وضعیت های خطرناک به هر حرکت طالبان و القاعده در هرجایی از کشور جواب جدی بدهند.

طالبان تا حال قادر نیستند که ولسوالی ها را سقوط بدهند چه رسد به اینکه قادربه سقوط ولایت ها گردند. نیرو های خارجی، به خصوص امریکا و انگلیس تصمیم حضور دراز مدت در افغانستان را داشته و اکنون در صدد ایجاد پایگاه های دایمی را میباشند و به این ترتیب تا زمانیکه اینان در حمایت از طالبان قرار نگیرند، آنها قادر به کسب قدرت سیاسی نخواهند شد. این نیرو ها به افغانستان نیامده اند که به این زودی با این همه مصارفی که تا حال کرده اند ؛ افغانستان را ترک بگویند.  اردوی ملی  از یکطرف تعداد آن افزایش یافته، از سوی دیگر سلاح های آن پیشرفته تر شده و مهارت های رزمی آن نیز بلند رفته، پولیس ملی نیز پیشرفت کرده است. ولی این نیروها تا اکنون در وضعیتی نیستند که بتوانند بدون نیرو های خارجی در برابر طالبان و القاعده مقاومت کنند. از سوی دیگر انگلیس ها به نوعی در زد وبند با طالبان قرار داشته، تلاش مینمایند تا از آنان در به قدرت رسیدن حمایت بکنند. طالبان در مجموع نیروی  نا متشکل و پراکنده است و اکثر رهبران گذشته ‌يی شان اکنون در کنار طالبان قرار ندارند و بیشتر هدایت رزمی شان از سوی بیرونیان صورت میگیرد.  ازین بابت طالبان افغان ناراضی میباشند. طالبان پاکستانی اگر تمام شان نه، اما بخشی از آنان درگیر نبرد با اردوي پاکستان هستند ودر بیشترین بخش کشور طالبان حضور ندارند و فقط در سرحد میان افغانستان و پاکستان درگیر جنگ میباشند.  در صورتی اوضاع در جهت خارج شدن از کنترول امریکایی ها سیر بکند، امریکا قادر است تا پاکستان را جدا زیر فشار قرار دهد و نیرو های بیشتری به افغانستان بفرستد. دولت جدیدی که بعد از انتخابات در امریکا می آید، بیشتر از پیش خواهان ازدیاد نیرو در افغانستان خواهد شد و به این ترتیب هرچه حضور امریکایی ها سنگین تر گردد به همان پیمانه شرایط جنگی بر طالبان تنگ تر خواهد گشت و پاکستان زیر فشار اضافه تری قرار خواهد گرفت.  طالبان تا حال توانسته اند که راه های کابل -  قندهار  و کابل - گردیز را با چالش رو به رو سازند، اما درین مسیر ها هم قادر به ایستاده‌گی در برابر نیرو های خارجی نیستند و با جنگ و گریز به قطار ها و کاروان ها میزنند و میسوزانند و غنیمت میگیرند.  اما این گروپها بسیار کوچک و گوریلایی میباشند و چون راه های شمال و شرق کاملا باز میباشند ؛ لذا با تهدید صرف این دو را که آنهم دایم در کنترول طالبان نیستند، لذا به این نتیجه رسیدن که طالبان به زودی کابل را به محاصره خواهند کشاند، حرف جدی بوده نمیتواند. برای اینکه طالبان قادر به چنین محاصره‌يی شوند،  به حد اقل چار برابر نیروی کنونی ضرورت دارند و این به زودی برای پشت جبهه پاکستان طالبان نا ممکن بوده، به خصوص اینکه نیروی طالب نیز روزانه تلفات سنگینی را متحمل میشوند و مجبور اند که روزانه صفوف خود را تجدید کنند.  طالبان زمانی  به کابل ميرسند که حداقل به سقوط ولایت ها مجاور چون لوگر، میدان، چاریکار و ولسوالی های اطراف کابل را سقوط بدهند و بعد به دروازه های کابل برسند و قدرت را بگیرند.  طالبان قادر خواهند شد تا سطح حملات شانرا در حد معینی در اطراف کابل بالا ببرند، اما این حمله مدتها به گونه ی جنگ و گریز خواهد بود ولی تا سالها قاطع و فیصله کننده بوده نمیتوانند.

طالبان با اینکه توانسته اند که در لایه های معین قومی و قبیلوی مناطق معینی نفوذ کنند و حتی در جاهای به ولایت داری بپردازند، اما این مناطق نسبت به سطح کل کشور ما فوق العاده تنگ و غیر قابل مانور میباشند.  ضعف دولت افغانستان با اداره‌یي نه چندان فعال و چند دستگی در میان آن، صلاحیت و قدرت آنرا بسیار ضعیف ساخته و نمی تواند الترناتیف فعال در برابرنیرو طالبان در دهات به حساب آید و ضرورت به ترمیم و بازسازی بسیاری دارد. کمکها اگر مثل گذشته در مجاری درست آن جاری نشوند نا رضایتی مردم همچنان بالا خواهد رفت. مردم چون یکبار طالبان را آزمایش کرده اند، لذا پیشرفت آنها را جشن نمیگیرند و التر ناتیف قدرت نه تنها به حساب نمی آورندکه از حکومت داری آنها به شدت نا راضی اند. اما اینطرف هم دیده میشود که هماهنگی میان نیرو های خارجی و داخلی وجود ندارد و عملیات سر به خود امریکایی ها  روز تا روز مردم را ناراضی کرده، برای طالبان کشته ‌يی قدرت سیاسی، موهبتی به حساب می آید. با تمام اینها کسی نمیتواند به این نتیجه برسد که طالبان قادر به محاصره شهر کابل هستند، اما اگر نیرو های خارجی حاضر در افغانستان و دولت افغانستان به زودی در سیاست هایشان تجدید نظر نکنند، طالبان در دراز مدت نیرو های عضو پیمان ناتو را خسته خواهند ساخت و به این صورت به تهدید بالفعل  و بالقوه تبدیل خواهند گشت، چیزیکه تا حال نمیشود آنرا مطرح ساخت و به این خاطر این ادعای طالبان در شرایط کنونی بسیار کم رنگ و بی مزه میباشد .