 حشمت امید
چشم ، کویر و غزل
حشمت امید
۲۷ مرداد ۱۳۸۷
شعری که چشمهای تو در چشــم من نوشت
بنشست بر کویر دلــم ، تــخم عشق کشــــت
با ران عشق، ســـنگ و گلــم را نمود ســـبز
گـردید دشـــت خاطــرمن ، مزرع بهشـــــت
تا خوشـــه بســت گــندم امـیـد در تمـــــــوز
دســـتان تو زمانِ درو ، کـــار را بهشــــت
پر بار کـــــــرد واژهء غـــم ،
دفتـــــــرمرا
بگذشــته ام ز معــنیِ نسبی خوب وزشـــت
پی برده ام به قـدرت ســــــــیال حـــــــادثه
در بازگشت از ســــفر دور مات و کشــت
حیــرا ن شدم به شــوخی آن پیــر کـــارد ان
کآخـــر چرا به پیکـرهء عشق، غـم سـرشت
حالا که مــانده ام ســـر ِ سه راهی عجـیـب
شـــاید بشـــــارتی برســد از در کنشــــــت
ازخاک کاسـهء سر ِ جـم ، کوزه ، گر کننـد
بر من مقـــدس است تماشـای جنـس خشـت
حشمت امید
|
