نجیب بهرویش

نخل امیدها را ، با طاقت و توانم

آنسان بپرورانم ، تا بار ور نمایم

با می ضمیر خودرا ، سازم منزه از غش

جز عشق پاک میهن ، از دل بدر نمایم

حرف بجا و حق را، بی پرده گفت خواهم

خوبست، بچشم حاسد ، گر پرده در نمایم

با شیخ و عقل و رأیش ، پیوسته در ستیزم

وز لوث باطن او ، خیلی حذر نمایم

هرگه به روی منبر، واعظ کند جفنگ سر

صد جان را فدای   یک گوش کر نمایم

گر زاهد ریایی ، افتد به چنگ تدبیر

از دلق و طیلسانش ، پالان خر نمایم

حق ار مدد نماید ، قدرت به دستم افتد

این چرخ کج بنا را ، زیر و زبر نمایم

بر فرق زورمندان ، آرم بلای دوران

چون قطره های باران ، در سنگ اثر نمایم

برحال ناتوانان، با ذوق از دل و جان

هر بامداد تا شام ، لطف  نظر نمایم

تا یار زنده باشد ، صحبت همیشه باقیست

حرف و کلام خود را ، زان مختصر نمایم