د ل ر بــایــد از همه کس ، در کنـــــــــــــــا ر

گــر بد ید ستی کــــرُ خ و آن دهــــن غــا ر

آ ن بــُغـُر چــر، یا د وشــاخ انــــدر هـــرا  ت

نــو عـروساننــــد، به اصـــل شاخ نبـــا ت

بنـــــد ســبزک ، بــا کــمـــا ل حیــــــرتــــــش

ســـا کنـــا نش را ســـلا م  بــر غیــــرتش

بر زبــان ا ست نـــام تو ، اندر جــــــــهــــا ن

این هـــمــانا ، قـــدر و جـاهت هسـت بیان

ظــا لــمان خواهنــد ، ترا در بــند خویـــــــش

میخــورند زآن مخزنت ، چون قنــد خویـش

در خیالش هست که ، تسخـــــیرت کنــــــــــد

نـــــزد دنیــا ،خـُــرد و تحـقیرت کــــنــــد

صــرف گردانـــــــد ذخــایرت  را به غصــب

ای و طنــد ا ر ان! بگـو یید بر چه حَســب؟

مــرد نــا می نیـــــست انــــــــدر این وطــن!

در همان یک چــهلســتون نیست ،کوهکن؟

چـهـلستون ، نام از کجــا شد ، تو بـــــــــــگو !

یا که آن ، چون یک گیاهیست خـــود ر و؟

قــصـّه تــاریخ ا جــــــــــداد، و وطـــــــــــــن

نیست بر یـــاد کسی ! ای بیـــــد هـــــــن !

خــا ک پا ک تو، دفیــنه او لیــــــــــــاء است

هــر چه هست ا ند ر وطن ، باد هــواست؟

نی عــزیزم ! چــهر ه ها کُن آشکـــــــــــــا ر

گــر تو قـــدر خا ک ندانی ، کـُن فـــــــرار!

با تــو گو یــــم ! بــهــر چیست این زندگی؟

ذ لــّت و خواری وا یـــن در مـــــاند گـــی؟

دشمــــنانت کــرده غصـب بـــــــــــوم برت

بیتــفــاوت ! کــــرده خــــاکی بر سَــــــَرت

تــو نــداری کــُلــبه و یک لُـقمــه نـــــــــا ن

گـُنــگ گشــــتی از تَعب ، ای بــــــیز با ن!

چـشــم بــا ز کُن! تا ببینی د و ر خــو یـــش

بر پــرابلــم هــا ت ، کــُنی تو غَــور خویش

در تمــــــــــاس با این آن ،از اهل خـــویش

عقــــل در یابی و رهــایی از جَهــل خــویش

مُـفــســـدان را تـو مَــدِه ، فُرصت به کــــار

تا کُننــــــــد تخـــریب، دگـــــر بوم و کــــنار

خــود فـروخته ، کَی شــود محبــوب خـلق !

میــزنــد آتـــش ، بر این فــرســــوده دلــــق

این و طـن پــایگــهی ایست از آنِ غــــرب؟

بیــن مــا افــروختــه انــد انــوا ع حـــــرب

تا بکــی انگشـــت بــد نــدان مــــانـــده ای !

دشــمنــا نت را بـــرادر خــوانـــــــده ای ؟

دشمنـــــت آ نست، که ریزد خـــــون مـــــا

جــز تــفــرّق نیست ،دگــر مضــمون مــــا؟

مــلــّتی مــــا از تــظــلّــُم ، خــوار گشــــت

در عــــمل از زنـــد گــی ، بــیزار گــشـــت

ظـــا لمـان از هــر طرف ،همچون کــــلاغ

میــربــاینـــد میـــــوه هــای راغ و بـــــــا غ

تیــره گشت از بــم ، فــضــای اینــوطـــــن

مـــردم او بیـــــــــغــــذا و بی پـــیــــرهـــــن

طفــلــکان ، معیوب و روحـــآ بیــــقـــرار

تــو بگـــویی  بــــرتنش ، پیچـــیده مـــــــــا ر

هـــم خــمیده قـــامتان ، افــســـرده هـــوش

گوشت و پوست شان توگویی، خورده جوش

چــهره پــژ مُــرده ، نفس هی هی کنــــا ن

تــو مخــند بر وضـع شـــومــم ، ایــجــوا ن!

هر طــرف بینــی ، فقیری بشکسته د ست

زند گیش از دست خس ، گــردیده پـــــــست

یــا مــریضــــی ، بی دوا و بی بستــــری

جــامــه ای پـوســیده اش ، بی آستـــــــــر ی

رنگ زعــفــرانی ، براش بخشیده د هـــر

از تــَعَــب د ر ز ندگــی ، کَی دیــده مِــــهـــر

هــر طرف خیــزد ، صدای تانک و توپ

تحــفه آ وردنــد بـه ما ،از آن یــــــــو رو پ

ز خمیان جنگ را  ،نیست طــــــــا قتــــی

نا گــهـــــــان آ فت رسیــــــد ، بــر مــلّتـــی؟

نی، غلــط گفتــم ، نبــود آن نـــا گـــهــا ن

بلکــه او بر نامــه بــوده است در نــــهـــــا ن

آ نــکــه تا آ رنج ، بخــون آلـــــود ه است

با همان خــونــریــزی  او ، بر چوکی نشـست

با هــمان بادار ، پُر خشــــــــم و پــلــــــید

مــو هبـــت در عــُمــر خـود ، او هیچ نــد ید

بس نمــو دند، جــور و ظُلم و هم ســــــتم

مــلــّت خــــویش را،  بر انگــیخته بـــهـــــــم

کــرده است او زیر پا ، وجــــدان خــویش

د ا د ه بــر دشــمن  ، هــــمان میـــدان خویش

عــا راو کــَی آیــــــد ، از بیحــُــر متــــی

چــون نبــوده است ، در کــنارش جــُــر ئـتی

ا و پســنــد د ، این  ز مــان خــویــــش را

ا یـــخــُــدا ! بــر گیــر چنــین بــد کیـــش ر ا

ســالـهــاست کاین جنگ ، خامـــوشی ندید

صــد هــزاران قــلب ، در خــونــها طـــپــــید

شــد قیــامـــــت ، بر ســر هــر همســری

د و د مــــــان داده زدســـت، تـــاج ســـری

نـــا تــوا ن گشتـــیم ، ز دســـت آ ن نفــاق

بس حـــــواد ث بــر مــا ا فتــاد اتّــــفـــــا ق

خــانه بــر دوشم نمــوده ، این نبــــــــر د

هــر چه بــوده او ربود، دل گشته ســــــــرد

بــر دوام جنگ ،هست  تُجّـــــــــــــا ر ها

بــر رســید بر ا وج خــود ، کُشــــــتــار ها

مــصـدر خــدمت نشــد ، کـس در وطـــن

از تــفــرّ ُق ،و از نفـــا ق مـــــــــا و مــــن

خـــیره بیند هــر یکــی ، بـــر دیـــــگری

بس جنـــــایت خـــیزد ، از زیــر ســـــــری

مُـــمــلکتـــــداری ،نیــــا موختیــــم مــــا

در جـــفای یکـــدیگــر، ســوختــــیم مــــــــا

ای بـــرادر! این چه حالیست در دیـــــــار

کــَی رســداندر کنـــــــــــار، دارُالــقـــــــرار

تــا نسنـــجد هر یکـــی وضــع و سُـــنـن

کـــَی بــحـــق آ بـــــاد گـــــــردد ، اینــو طن

تــو شـنــیدی ! قـصّــه ای« دو  دُ ز د» را

دُزد ســوم بــُرد همـــــان ، دستمــــــــزد را

در حقیقت هـــر سه ، مُــفتــخـواران بُدند

در عــمل مَــــکــّار و شَــیّـــا د ا ن بــُــد نـد

در مکـا ن ما ، بسی ایست زین د ُز د ان

قــطع کــُن !دستهــا یشان یــا یــِــــــز د ان!:

تــا نــگر دند جمـع گــروهی ، از بهتران

عــاقــلان با دستــه ای از خـــُســــــر و ا ن

تا نســـازنــد، طــرح عِــمران وطــــــــن

تــا نگـــر دد قــطع ، حــرف مـــا و مـــــــن

تــا نســپارند کـــا ر را ، با اهـــــــــل ا و

مـــیرود بیـــــفــا ییـــــده ، این  آ ب جــــــو

تا نجـــو شد ، خــون هــر یک در بــد ن

در هــــرات و بــامیـــــــــــان قــطــغــــــــن

تــا نبــاشی تــو به خــَــلقـــت ،غمشریک

حـُــر متش داشته ، نبــــــاشی تو رکیــــــک

تـــرک افــیون کــُن و نصـــوار کثــــیف

میـــشود قــلبــت رءو ف و تن عفـــیـــــــف

کــَی شود آبــــــــــاد وطن ، ازد ست دَ د

گــر نکــردی فــرق خـــوب را تــو ز،   بَـد

(خــشــنو د ا !) ســوخــتی و ســا ختی در فــرا ق

حــالتــی مــا ، بـــــــــد تــر است از آن عـــرا ق