 صالحه وهاب واصل
ساقیا
صالحه وهاب واصل
هالند
۲۷ جولای ۲۰۱۰
من مست چشــم دلبــــرم، زان بـــاده
ریـزان ساقیـــا
کز خود روم بیخود شوم، مدهوش و حیران
ساقیـــا
دل در برم پر شور و شر، چون موج از پا
تا به سـر
بیتاب و از خود بی خبر، از عشق و
حرمان ساقیـــا
از درد تو فان میکنـــد ،از شـــــوق
جو لان میکنــــد
در دیده پنهــــان میکند ،این اشک غلتـــــان
ساقیــــا
گم گشتــه در شـــــام غمش، پا بســــته
در دام غمش
مدیون انعـــــام غمش، کین جاست مهمــــان
ساقیـــا
من پُر شــــدم از بی کسی ،از حــــیرت
و دل واپسی
آگه نیـــــم من از کسی، با نفس عــریـــــان
ساقیــــا
چون شمع دور از منزلــم، وز عاجزی در
مشکلـــم
کین شعله تا سازد گِلم، در پــــای جــــانـــان
ساقیـــا
«واهب» ز سعـی نا رسا ، گم بود در اندیشه هــــا
روشن شــد از آیینــه هـــایِ رمز سبحــــان ساقیــــا
صالحه وهاب واصل
|
