نویسنده مضمون

چرا گفتن حقیقت تلخ است

   و شنیدن آن تلخ تر ؟

ساعت سه روز دوشنبه هفتم اسد 1387 آقای نصیر فیاض گرداننده برنامه  حقیقت و نطاق  تلویزیون جهانی آریانا در کابل بخاطری که در یکی از برنامه هایش تحت نام بررسی فعالیت های چهار ساله حکومت افغانستان  به گفته شورای وزیران " اتهامات و انتقاداتی" علیه مقامات افغان مطرح کرده بود از سوی اداره امنیت ملی افغانستان بازداشت شد وطبق اظهارات سخنگوی ریاست جمهوری افغانستان  وی بزودی به ارگانهای عد لی و قضا یی سپرده می شود.

 شورای وزیران افغانستان نیز که این موضوع را در جلسه خود مورد بررسی قرار داد، اعلام کرده که اتهامات مطرح شده در برنامه حقیقت بی اساس بوده است.

در اعلامیه شورای وزیران آمده که برخی از مقامات دولتی پیش از این نیز در مورد نکاتی که در برنامه حقیقت مطرح می شد، به لوی څارنوالی شکایت کرده بودند.

همچنان شورای وزیران به وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان دستور داده که این موضوع را از طریق ارگانهای عدلی و قضایی دنبال کند. وخوشبختانه به اثرتقاضا ، مظاهرات و انتقادات مردم ونهاد ها و شخصیتهای فرهنکی و سیاسی  درداخل و خارج کشور،آقای نصیر فیاض از قید امنیت ملی آزاد شد.

بلی دوستان عزیز و خواننده گان گرامی ، قانون اساسی افغانستان که در لویه جرگه تاریخی به تصویب رسید ه بود، آزادی بیان را تضمین کرده است. در ماده 34 این قانون چنین آماده است: "آزادی بیان از تعرض مصئون است." اما ریاست امنیت ملی ماده 34 قانون اساسی را نقض کرده است.

دولت افغانستان به خصوص رئیس جمهور  به خاطر انجام وظیفۀ که قانون اساسی به عهده اش گذاشته است باید ریاست امنیت ملی و کسانیکه خلاف ماده 34 قانون اساسی آقای نصیر فیاض را باز داشت کرده بودند مورد باز پرس قرار دهد ، زیرا این وظیفه امنیت ملی نیست و او باید وظیفه خود را بداند و این وظیفه کمیسون به اصطلاح بررسی از تخطی رسانه ها که در چوکات ورارت اطلاعات و فرهنگ تشکیل شده میباشد واین کمسیون هم چنانچه لازم است وظیفه اش را انجام نداده و در غیاب آقای نصیر فیاض ویا نماینده گان تلویزیون آریانا و وکیل مدافع شان فیصله کرده ودوسیه خود ساخته به آقای نصیر فیاض را به څارنوالی فرستاده است که این هم خلاف قانون است . شورای وزیران ، وریاست امنیت ملی کار های مهمتری دارند که باید انجام دهند .و باید بدانند که تعقیب و گرفتاری یک مجرم ( ! )کار پولیس است نه از امنیت ملی . همین اکنون مردم افغانستان بخصوص مردم سمت شمال کشور با ترس ولرز زنده گی میکنند و از بی امنیتی واز دست ظلم و جنایت تعداد افراد مسلح و قوماندانهای به اصطلاح جهادی خواب خوش و آرامی ندارند ، چنانچه طوریکه اطلاع دارید باز هم ساعت دوی شب پنجشنبه دهم اسد 1387 سه مرد مسلح جانی ووحشی در ولایت کند ز وارد یکی از خانه ها میشوند وعلاوه بر لت و کوب اعضای خانواده به دخترک هشت ساله شان تجاوز جنسی مینمایند و طی کمتر از دو هفته این دوهمین تجاوز جنسی در شمال کشور است .

آقای رئیس امنیت ملی ، چرا گفتن حقیقت تلخ است وشنیدن آن تلخ تر؟ آیا وظیفه جنابعالی زندانی کردن یک ژورنالیست است که ازرسوایی های که هر روز در دستگاه دولت واقع میشود پرده بر میدارد ویا گرفتاری یک عده جنایتکاران مسلح  وباند های بزرگ ترورو قاچاق مواد مخدرکه هرروزبه تعداد آنها افزوده میشود ومردم بیچاره ما را در خانه های شان مورد آزار ، اذیت و اطفال خورد سال شانرا مورد تجاوز جنسی قرار میدهند ؟ حتمآ جلو گیری وگرفتاری جنایتکاران وحشی که با سرنوشت و آبروی مردم و خانواده ها بازی میکنند است و به اعتبار دولت در داخل و خارج صدمه میرسانند. ولی شما وظیفه اصلی تانرا فراموش کردید وخلاف ماده 34 فانون اساسی کشور دست به چنین عملی زدید و فانون اساسی را نقض کردید .

آقای حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان شما که هرروز در صحبت ها و ملاقاتهای داخلی و خارجی خود داد از آزادی بیان و دموکراسی میزنید ، پس کجا شد آزادی بیان ؟ همین اکنون آقای احمد غوث زلمی ژور نالیست سابقه دار و آقای سید پرویز کامبخش ژور نالیست سال سوم رورنامه نگاری دانشگاه بلخ از مدتها بدون سرنوست در زندانهای تان  به خاطر آزادی دقیقه شماری مینمایند ولی کسی به شمول جنابعالی به فکر شان نیست و همه روزه در مرکز و ولایات کشور ژورنالیست های ما هنکام وظیفه از طرف یک عده زورمندان و مافیای مواد مخدر مورد لت آزار ، شکنجه وحتی زندانی میشوند وهیچکس بشمول وزیر اطلاعات و فرهنگ که وظیفه اش دفاع از ژورنالیست ها است  صدایش را بلند نمیکند. آیا حقیقت گفنتن تلخ است ؟ چرا داد از آزادی بیان و دموکراسی میزنید ؟ آیا دموکراسی شما ، تجاوز کردن به دختران هفت ، هشت ساله آنهم توسط چهار، پنج نفر افراد مسلح وحشی و جنایتکاردر مقابل مادر و پدر شان است ؟ واگر نیست عوض زندانی کردن یک یا چند خبرنگار و ژورنالیست که فقط هدف شان بیان حقایق است به فکر گرفتاری جنایتکاران و باداران شان باشید تا مردم درخانه های خود از امنیت برخوردار شوند. آیا بهتر نیست به همکاران خود به خصوص اعضای کابینه و روسای مستقیل تان دستور دهید تا عوض شکایت ، آزار و اذیت یک عده ژورنالیستان که هدف شان فقط متوجه کردن آقایان به اشتباهات شان و بیا ن حقایق است و به آنها بگوئید که به جای خشونت ، شکایت و اخطار با هم تبادل نظر نموده و بخاطر آبادانی وامنیت کشور به طرف آزادی و دموکراسی واقعی گام اساسی بردارند.

آقای رئیس امنیت ملی ، خوب میدانید که همین اکنون 96 فیصد مواد مخدر جهان از طریق سرحدات افغانستان توسط یک تعداد قاچاقچیان حرفوی که خود تان هم با آنها آشنا هستید و بطور کامل با آنها در ارتباط هستید به خارج از کشور انتقال میابد و شما در مقابل آنها چشمان تانرا بسته اید واز پول فروش آنها در بهترین مناطق شهر کابل و اکثر کشور های جهان قصر ها ساخته وخریداری میشود ودر چند قدمی تان یعنی نزدیک کابل ننداری همین اکنون صد ها فامیل با شکم های گرسنه و پا های برهنه زیر خیمه های کهنه و پاره با اطفال کوچک خود زنده گی فلاکتباری را سپری میکنند و یک مامور به خاطر سیر کردن شکم فامیل خود مجبور میشود که دست به دزدی بزند و آنهم دزدی یک بوجی آرد که پولیس ، سارنوال ومحکمه در ظرف کمتر از 24 ساعت دوسیه اش را ترتیب ، تکمیل وبصورت علنی محاکمه واورا مجازات مینمایند . ای کاش در قسمت جنایتکاران و کسانیکه با سرنوشت مردم بازی میکنند و دارایی های عامه را به سرقت میبرند و خانه وزمین های شخصی مردم را بزوز اسلحه تصرف مینمایند و به ناموس مردم تجاوز منمایند چنین جدیتی به خرچ میدادند تا برای کسانیکه هنوزهم در فکر چنین جرم و جنایت میباشد درس عبرتی باشد.