نویسنده مضمون

اوبادلایلی که خیلی احساساتی ترازوضع ظاهری اش بود به بگومگومیپرداخت وجهت بکرسی نشاندن نظرش ودادن اسنا دغیرقابل انکاربرای اثبات آن میگفت : آنچه من می گویم بربنای تیوری فلان فیلسوف ، فلان سیاستمداروفلان اقتصاد دان است که رهبرفلان جنبش جهانی درپراتیک سیا سی اش واقعیت انرا به اثبات رسانیده وبه بمنظورانطباق آن به شرایط سیاسی ،  اجتماعی ، فرهنگی واقتصادی افغانستان ،فلان زعیم فرمان صادرکرده است . 

بعد به عنوان گذاشتن نقطه پایان به مباحثه ، مشتش رامحکم به میزکوبیده خاطرنشان می  ساخت:

اگربازهم گپ مرا قبول نداری ، برایت توصیه میکنم که تحصیل بی حاصل را یکطرف مانده  کاروباردیگری را اختیارکنی . 

ا وکه به گفته یی خودش تقلید را یکی ازاسا سی ترین مقولات برای بد ست آوردن پله های بلند دانش به شمار می آ ورد ، سخت علا قه مند قیافه ، حرکات وظواهرفلا سفه بود ، یادم است که دریکی ازساعات درسی ،  استاد مضمون فلسفه گفت : فلاسفه کسانی اند که پای شان به زمین نمیرسد  . اوازاین گفته چنین برداشت کرد که برای فیلسوف نمایی باید روی انگشتان پاگشت ، لذا ازآنروزبه  بعد کتاب بزرگی راروی کتابهایش گذاشته ومانندمرغ خسکی که روی یک تابه یی داغ رهایش کرده باشند به نوک پنجه های پامی گشت . 

اودرعمل نیزیک مردمستثنی بود ، چنانچه یک روزما موقعیکه روی سیم برهنه یی که ازقات دیواربیرون زده بود ، بحث داشتیم ، یکی میگفت که سیم لوچ برق دارد ، دیگری میگفت نه سیم لوچ برق ندارد. او که درهرمشاجره یی درعمل نیزمیخواست سرآمد همه باشد ، بلادرنگ به سیم لچ د ست انداخت به مجردیکه دستش به سیم لچ تماس نمود ،  لرزه شدیدی براندامش افتاد وبعدبشد ت تمام نقش زمین شد.  

 درلحظه که ما به فکرپیدا کردن راهی برای نجات اوازمرگ  بودیم که یکبارلبانش به سختی به حرکت افتاد وبالکنت   زبان گفت : سیم لوچ برق دارد . بعد ازاین واقعه دیگرضرورنبود کسی نام اورامیگرفت وقتی میگفتند : برق لوچ آمد ، همه میدانستند که کی آمد  همچنان اوتصورمیکرد که این نامرا به حساب یک فداکاری  بدست آورده است  ، لذا برای مات نموددن عاجل حریف درشروع هرمباحثه میگفت : میدانی مرا برق لوچ میگویند .