حشمت  امید

من ، زندگی ِ خســـته وا زیاد رفتــــه را

در صبح ِ چشـــمهای تو آ غــــاز میـکنم

غم را که برحریم دلت رخنه کرده است

بر جان خود گــرفته و پرواز میـــــکنم

آن سوی شعر "بیدل" و آن سوی مرزها

باغ هــــزار چلــــچله را  باز میــــــکنم

تندیس شعـر من شده یی ، از تو درغزل

تعـــبیر نو، ز واژهء " طناز" میــــــکنم

من در ضریح  باور تو خورده ا م گره

میرم ، اگر دخیل دلــــم باز میـــــــکنم

با این  غرور تازه و نو پا به شعر خود

بر شــاه پر غـرور غزل ، ناز میـــکنم

شب را ببر به شحنه و داروغه هدیه ده

با من  بیا که صبـــح نو آ غاز میـــکنم