به یاد مهریار مهربانم ...

حشمت امید

آن یار مهــربانم ازین آشــــیانه رفــت

آن قصه گو وقصه سرای شبـانه رفت

با کی سخن ز مهر دل مهـریار گفت

آن دوســتدار زمزمهء شاعـرانه رفت

او رفت وقصه های دلـش ناتمام ماند

با رفتنش ،هزار گپ عاشقانه رفـت

صبحی ، کشید پرده به رخســـــار آفتاب

بی حرف بی شکایت و بی هربهانه رفت

میگفت ، ما مسافر ِ بی ساحل ایم لیک

ما را به موج داد ، خودش تا کرانه رفت

درد و بلا چگونه ز هر گوشه میرســـد

آنی که غم نداشت ، بسی غمگنانه رفت

او رفته است و این دل من می تپد چرا

بی او بگو چگونه توان سوی خانه رفت

حشمت امید