صالحه وهاب واصل

هالند

۲ / ۲ / ۲۰۱۰

چو عمرم شد ز یک بالا شد اطرافم شنـــــاســـــایــم

به غیر از مادرم دل کرد پیدا مهــــــر بــــا بـــــایــم

ز صبح روز میـــــرفت خدمت میهن همی میکـــــرد

چو بــــــر میگشت آغوشش به من پر امن مــــاوایم

تمام مشکلات کـــــار را بـا خود حمل میکــــــــرد

ولی در خانه با لبخنـــد میزد بـــــوسه مــــوهایــــم

تمـــــام کـــــودکی و طفـــــلی و د ور جـــــوانی را

بــــرایــم داد هــــر آنچــــه که بود شوق و تمنـــایـم

روانــم کـــرد در دانشگه تــا از علــــــــم آمــــــوزم

نمودم را ه و پنـــــــدم داد از امروز و فـــــــردایـــم

به قرآن باز کـــرد چشمــم نصیحت کرد روز و شب

بگفت از ســــــــابق و امروز و از آینـــده فـــردایــم

مرا داد عــزتی که عمـــرم هــــم تعویض نتــــوانــم

بس است نامش که من دارم بر سر چون قدر والایـم

پـــــدر نامت مثـال اشعـــهء خورشیـــــد در فامیــــل

چنان رخشد که از نورش چــــو مهتاب روشن آرایم

نگین الماس نـــــایـــابم تویی ای صــــادق الشــوکت

به اخـــــلاصت بنــازم کز عدالت کردی آگـــــاهــــم

چنـــــان پروردی فرزنـــد ت که نامت افتخار اوست

مقـــــامت را نـــدانــــم ور جهــــان ای داد مولایـــم

مرا پـــــروردگــــار من ببخشــــایــیــــد یک نعمــت

تویی ان نعمـت و من میکنـــم نـــــازش که دارایـــم

صالحه وهاب واصل