نویسنده مضمون

جنگ نیابتی طالبان

   در افغانستان                     

پاکستان از چند سال به این سو در صدد تقویت افراط گراييان اسلامی در دره شاداب و سرسبز کشمیر بوده ، چندین حزب و سازمان را در آنجا پرورش داده ، به تمویل و تسلیح آنها میپردازد ، مخصوصا در دوران ضیا الحق این پرورش توأم با جنگ در افغانستان و دعوت هزاران افراط گر از سراسر جهان ، مخصوصاً کشور های عربی ، بنیاد گرایان کشمیری نیز چندین گروپ تروریستی را به میان آوردند که بعد از مرگ جنرال ضیا ، در زمان حکومت نوازشریف باری برسر منطقه کارگیل ، دو کشور تا آستانة جنگ پیشرفتند . دربرابرافراطيان، ،هندو های بنیادگرا گروپ مقتدری بنام « پشک های سیاه » راپرورش دادند که توانستند در کشمیر ضربه هاي سختی را با بیرحمی و قساوت عجیبی بر احزاب افراطي و مزدور پاکستانی وارد سازند .

بعد از آنکه گروه طالبان به وسیله پاکستان ساخته شد و القاعده و آی، اس، آی توانستند ، درمناطق سرحدی پاکستان با افغانستان جبهۀ به وسعت وزیرستان تا کشمیر ایجاد کنند ، کشمیری ها بیشترین استفاده ازین جبهه را کردند ، با گروه های ده گانۀ  بنیادگرای پاکستانی حدود یک صد هزار مرد جنگی را گرد آوردند و بیشتر در افغانستان به نبرد پرداختند . زیرا آی، اس، آی و القاعده به این نتیجه رسیدند که باید اول در افغانستان تمرکز نیرو به وجود آورند و بعد با کسب قدرت کامل در افغانستان آنرا چون تخته خیزی برای هدفهاي بعدی استفاده کرد. از سوی دیگر چون هردو کشور به سلاح های هستوی دست یافته بودند بعد از 1999با احتیاط بیشتر یکی مقابل دیگری صف آرایی میکردند ، مخصوصاً بعد از آنکه امریکایی ها به افغانستان آمدند و به خاطرپیمان شانگهای تلاش نمودند تا با هندی ها در رابطه نزدیک قرار بگیرند ، پاکستان بیشتر نوک حمله اش را متوجه افغانستان نمود و مشرف به این خاطر به هند رفت و تلاش كرد تا در روابط دو کشور موقتاً بهبودی به وجود آورد.

هندوستان در سی سال اخیر عموما از دولت های وقت در افغانستان حمایت کرد و مخالف سیاست پاکستان که از مجاهدان حمایت میکرد، با شوروی ها در رابطه بسیارنزدیکی قرار داشت . اما بعد از یازده سپتامبر که طالبان سقوط کردند و پاکستان ازین ناحیه خود را شدیداً در مضیقه می یافت ، هندی ها تلاش كردند تا روابط بسیار خوبی با دولت افغانستان داشته باشند . هندوستان که در زمان امارت طالبان با ایران و روسیه دربرابرپاکستان ، عربستان سعودی و امارات متحد عربی قراداشت ، بعد از یازده سبتامبر نیز تا حدی این همگامی میان این دو بخش کشور های منطقه باقیماند .

هند مسئولیت ساختن جاده زرنج - دلارام  به طول 210 کیلومتر را به عهده گرفت . این جاده که افغانستان را از طریق بندر عباس به بحر هند وصل میسازد ،  بندر کراچی پاکستان را به چلنج سختی میطلبد . زیرا این مسیر، افغانستان را 600 کیلومتر به بحر نزدیکتر میسازد و کشور های آسیای میانه نیز بیشترین استفاده را ازین راه خواهند کرد . طالبان که به عنوان پاسدار منافع پاکستان در افغانستان عمل میکنند ، درین دوسال که کار بر روی این جاده جریان دارد ، با تمام قوا تلاش داشته اند تا از کار هندیها جلوگیری کنند . آنان به نیابت دولت پاکستان چندین بار بر انجنیران هندی عملیات انتحاری انجام دادند و حداقل یکبار گلوی یک انجنیر جوان هندی را بریدند . هندی ها مجبور شدند تا برای حفظ جان شان نیروی مسلح سه صد نفری هندی را وارد این پروژه بسازند و به اینگونه طالبان به وکالت پاکستان درگیر جنگ با هندوستان در افغانستان شدند .  وقتی نماینده گان پاکستان در جرگه صلح منطقه به کابل آمدند این شکایت و اعتراض را از دولت افغانستان داشتند که تعداد قونسلگری های هند در افغانستان بسیار شده و تعادل روابط دولت افغانستان را برهم زده است. قبل از آن در شورشهای بلوچستان نیز پاکستانیها اعتراض داشتند که قونسلگری هندوستان در قندهار و امنیت ملی افغانستان به طور مشترک درین نا آرامی ها دست دارند و به این ترتیب میخواستند ریشه ی این آشوب هارا به هند و افغانستان پیوند بزنند و به برائت دادن کمبود های اردو و دولت پاکستان درین منطق آشوب خیز وسر پوش گذاردن به مداخله هاي شان در هند و افغانستان بپردازند .

اوج این مداخله هاي  پاکستان و گره خوردن تضاد پاکستان و هندوستان در افغانستان ، زمانی بود که آی، اس، آی به کمک طالبان و بنیاد گرایان کشمیری بر سفارت هند در کابل حمله کردند. این حمله که گفته میشود از مدتها مدنظر بود و تروریستان مترصد فرصت بوده اند، ازیکطرف برای نیرو های امنیتی فرصت میداد تا وقت برای مهار آن داشته باشند و از سوی دیگر عملی شدن چنین طرحی که تا حدی افشا شده بود و سفارت در چند متری دروازه ورودی وزارت داخله افغانستان و در پر امن ترین جاده کابل قرار داشت ، کار آسانی نبود . با آنهم آنان توانستند موتر پر از مواد منفجره را به آنجا برسانند و حین ورود آتشه  نظامی سفارت که عملیات برای او تدارک دیده شده بود را منفجر سازند . این حمله که کسی از دست داشتن پاکستان در آن شکی ندارد و تمام مردم معتقد اند که این خون کشمیر است که در کابل جریان می یابد و به خاطر این تضاد و کشمکش خون 40 افغان میریزد و 141 تن دیگر زخمی میشوند. بدینصورت این طالبان اند که به نیابت از عساکر پاکستانی حتی در کابل میرزمند و کسی نمیتواند انکار کند که فردا اینان برای منافع همسایه گان دیگر و کشور های منطقه نرزمند و برای از میان برداشتن فردی از حریفان خون دهها افغان بیگناه را نریزند .

این جنگ را در افغانستان پایانی نیست واکنون که رقابتهای کشور های منطقه در افغانستان بستر خود را پیدا کرده اند باید انتظار خونریزی های بیشتر و قربانی شدن صد ها افغان بیگناه را باید داشت. پاکستان که سرطان بحران منطقوی به حساب می آید و هندوستان کشوریست که برای باز سازی افغانستان می اندیشد ، برای پاکستان قابل قبول نبوده و به اين صورت با مزدورانش تلاش مینماید تا هندی ها را از حضور در افغانستان بترساند و این هندی هایند که حال باید در برابر این اقدامهاي پاکستان واکنش مناسب نشان دهند تا پاکستان ازین بلند پروازی ها حمله هاي مستقیم بر منافع آن کشور دست بر دارد . این را هندی ها در 55 سال روابط جنگ و گریز میان خود و پاکستانی ها تجربه کرده اندکه اگر فقط  نظاره گر  اعمال آن ها بمانند ، هندیها و افغانها تاوان کلانی را خواهند پرداخت .