سید همایون شاه (عالمی)

۲۴ می  ۲۰۱۰ م

وزیر اکبر خان مینه کابل - افغانستان

سید همایون شاه (عالمی)

مظهر شرمندگی

این  حباب عمر  همچون  مظهر شرمندگی

مرگ  بیتو به  بوَد  ، صد بار  هم  از  زندگی

خاکساری   های  ما  را هیچ  دست کم مگیر

می سزد  در کوی جانان  عجز های بندگی

از جنون  آباد حیرت  آرزوی سود نیست

شد   مسیر بینوایی  مایه ی  پایندگی

این  سیه کاری مردم  در عروج خود  سری

قصه ی  مبهوت  دارد   از دل  بافندگی

حالت بحر حفیر از  قطره  معلوم کی شود

کوه  را  پیچد  صدای  نارس بالندگی

گوش نادان  را مکن با  گوهر  دانش قشنگ

هر سیه  دل نیست  اینجا   درخور تابندگی

ذرّه  کی  داند  ز  کوهی  عالم  احسان  او

شکر گویی   بیشتر  شد   مایه ی   فرخندگی

گر هوس چون موج آید کشتی در ساحل بیار

مرغ زیرک را  دو دامش حلقه ی پرکندگی

غضب مال مردمان را شهد میپنداری لیک

این  قمار برده  دارد  از پی  اش   بازندگی

از نوازش  های  جانان   خاطرم  شاداب  شد

مانده  ام از  رحمت او  در  بر درماندگی

رحمتش  باران   دارد   بر (همایون ) تا   ابد