******

کردی سفر دور پناهت بخدا

روز گریه و شب کنم فقط ذکر خدا

هر جا باشی خدا نگهدار تو باد

بیتو چکنم چه چاره سازم تنها

*****

قربان شوم یکه یکه رفتنیته

پیش رفتن و پس دیدن و خندیدنیته

از ترس زنت نمیزنی یک دو گپک

ورداره خدایم سیاه مسلی گک زنته

*****

گفتم نکو قار ده خانه دعوی میشه

در پشت سرت غلغله بر پا میشه

رفتم که بتم مادرته دلداری

گفت مثل بچیم کی دگه پیدا میشه

******

از دور نگاهی کرد خندید و برفت

بعد از مدتی باز به من دید و برفت

بیخود بودم فزود بر بیخودی ام

دور گشت و قرار ز دامنم چید و برفت

******

بستی به جوانی تو بمن عهد وفا

دادی تو بمن امیدی که میشی  زما

رفتی شدی هر جائی گذشتی از من

لیک خانۀ دل ز تست گر خواهی بیا

******

در خانه بودم که یار جانان آمد

دل شور زد و تپید به افغان آمد

سر تا قدمم ز شوق او کالبد شد

وز گرمی ئی دستش به بدن جان آمد

******

عمرم شده وابسته به چشمان نگار

قلبم ز جفا خسته به ارمان نگار

چشمان کبودش شده تصویر دلم

وان زلف زرینِ تاب و پیچان نگار

******

بالا برویم کمی کتیت کار دارم

حالم بشنو که قلب بیمار دارم

وارخطا نشو زنت نمیفامه سرت

پُت میکنمت مه لیاف پر بار دارم

******

چشمایته که میبینم دلم میلرزه

زنته که میبینم دلم می تر قه

چند بار کدم قصد که بیغمت کنم

نازک دلکم باز از خدا میترسه

******

تا کی من و تو خپک چپک میبینیم

در کنجک بام پهلوی هم می شینیم

لبریز شده صبر و قرارم یخدا

میدانی کو کاره وشو از زنت جدا

******

بیا غصه نکو مثل مه دلدار داری

مثل مه هزار و یک خریدار داری

یکصد زنه صدقه قد و اندامت کو

زن خار گل است تو گل بیخار داری

******

میرم بخدا مزار میرم بخدا

از خاطر تو تاویز میگیرم به ولا

تاویز بگیرم از زن جدایت بکنم

تا زن داری از غم میمیرم بخدا

*****

نزدیکم بشی که پایکایم کافور شد

دل مرد و دو چشمم به فراقت کور شد

دستایته بده که لائی دستایم بانم

جادو کد زنت تا دلت از ما دور شد

*****

میکشه صدایت دلمه از دلخانه

بیخود میشم مثال یک دیوانه

میپالمت هر طرف که رویته ببینم

تو شمع  من و منم ترا پروانه

صالحه وهاب واصل

افغانستان

جون ۱۹۸۸