مولانا
عبدالکبیر (فرخاری)
ونکوور،
کانادا
به مناسبت روز مادر
مـــــــادر
مهرگـرم زنـــدگانـــی
مــادراسـت
آفتاب چتــــر چــرخ
چنبــر اســـــت
زادۀ دامــان او پیـــغمــبر اســـــت
تکیه گاه طفل بـــی پـــاوسراســـــت
دســـت معماربلنــد
کشوراسـت
سفت این والاگهــــرپـــروردگـــار
برمحیط خانه شــد نـــقش ونـگـــــار
خواهدهرجا نسل انسان کامـگــــار
سرمه میساید به چشــــم روزگـــــار
مرغ پرواز زمان را شهپراست
فـکرتـــش تــابـــندۀ نـــورامـــیـــد
پرورشـــگاه جنــــاب بـــایـــزیـــــد
برسیه دل میکشـــد نـــقش سپیــــد
قفل مشـــــکل مــی کشایــد باکـلیـــد
آهــــن داود را آهنـــگراســت
لطف بی هــــمتادرآغــوش زمـان
درجبینش مهـــــرانــسانــی عیـــــان
سخت بیزارســـت ازبیــمایـگـــان
صلح وجنگم مـــایۀ ســــودوزیــــان
رمز صلح عرصۀ بحروبراست
زن ســزاوارســت گـاه ســروری
گـــیــرد ارفـــخرلـــــوای مـــــادری
کلک عزت رابــــود انگشتـــــری
زادۀ دامــــان پـــــاکــش حیــــــدری
درشـب دیجور ماه خاوراست
مام افغان فاقد بـــرگ ونـواســـت
بام افلاک ازطـــنینش پــرصداســـت
خون چکان ازدیده،بادرد
آشناست
سنگ حسرت هرکجا درپیش
پاســت
پرزآلام جهان شـش دراسـت
مادرم بودی به مـــن چــون استـاد
تختۀ ســـرمشــــق پیشـــم بــرنهــــاد
ازخدا خواهـــم زفضـــل ازدیــــاد
درب رحمت رابه رویش مــیکشــــاد
تاکــند درکاخ بالاســـروری
میتپد (فرخاری) چـــون مــرد منیر
تابرد لـــطفش بـــه پــهنــای ضمیــــر
شکوه ها دارد زچنگ گرگ پــیـــر
بی نصیب ازحرمت ظـــلمت پـــذیــــر
هرکه آزارد ورا استمگر است
