صالحه وهاب واصل

صالحه وهاب واصل

بَبـــَــر از شیشه دارد دل تن فــــــرزانــــهء بـــــاران

به هــــــر چرخش ز گِردش میزداید تیرگی هــــا را

هــــویـــــدا میشود از پـــــرده ها نَمخــــــانهء بــاران

به پــــرواز خـــــودی پَر میگشایــــد فارغ از کثرت

غـــزل در بیخـــــودی ها میسرایــــد دانهء بــــــاران

به بــــزم گِرد بــــــادان و به جشن پُر غریــو رعـد

شراب هستی میبـــــارید،  از پیمـــــانه ء بـــــــــاران

چــــراغ آرزو در دست ابــــرء تیـــــــره و هــــردم

به هــــر جــــا میرســــد گیــرد سراغ خانهء بـــاران

گـــــدازی داشت انــــدر خلــــوت دل زآتش جـــانش

هــزاران جرقــــه سرزد از دل دیــــوانهء بــــــاران

ز هـــر سومیرسیــــد او را  غم و  انـــدوه بـــربادی

ولی از عشق گنــــجی بـــــود روی شانــــــهء بـاران

ز تفسان جنــــــون شـــــد پــــــای بوس عالـــــم بالا

حبـــــابی بـــــود روز وصل اصلش خـــانـــهء باران

بیا « واهب» که چشمت اشک حسرت در نهان دارد

قـــدح بــــردار و شــــو چون ساقی ء مستانهء باران