سخنی چند با حامد کرزی

نوشتهء : خورشید از کابل - افغانستان 

۴ اپریل ۲۰۱۰

قضیه از این جا شروع می شود که همه ما در خانه خوابیم و نصف شبی یک نفر در می زند. از بین جمع من بلند می شوم و در را باز می کنم و می بینم که جناب حامد کرزی پشت در است. همین حامد کرزی خود ما.

مطالبی برایش گفتم که آنرا خدمت شما عرض می کنم.

******

سلام جناب کرزی! نصف شبی اینجا چه می کنی؟

آمدی و می خواهی بگویی بیدار شوین که سپیده دمیده است؟

آمدی و می خواهی بعد از این همه سالها ما را از خواب بیدار کنی؟

آمدی و می خواهی کمی هم تاریخ سازی نموده و بعد از این همه سالها که ما را در خواب نگه داشته و خر ساختی حالا می خواهی ما را بیدار و هوشیار کنی؟

به نظر شما دیر نشده است؟

برو جناب کرزی پشت کارت!

خدا یار و نگهدارت

لطفاً دست از سر کل ما بردار.

ما بدبخت ها را به حال خود ما بگذار

ما همه مست و خمار هستیم.

کر و کور و بی زبان و گنهکار هستیم

به نظر شما بهتر نیست همه ما همین طور به خواب باشیم؟

مگر خواب بودن ما برای شما نعمتی نیست؟

مگر در این ده سال سلطنت مطلقه ات نتوانستی اینقدر بیاموزی که حکومت های ظالم، خودکامه و دیکتاتور تنها می توانند بر ملت های به خواب رفته حکومت کنند.

پس بگذار ما را که بخوابیم!

راستی جناب کرزی شما می دانید که اگر ما خواب نبودیم چه واقع می شد؟

اگر ماخواب نبودیم شما چطور می توانستید به این راحتی ده سال تمام با تقلب بر گرده ما سوار شده و از ما (ملت) مثل خران و قاطران بارکش کار بگیرید.

اگر ما خواب نبودیم چطور می توانستید برباد رفتن ۵۲ ملیارد دالر کمک کشورهای خارجی به افغانستان طی چند سال اخیر را توجیح کرده و گناه آنرا به گردن خارجی ها که با حیایی تمام تقلب ها و نقاط ضعف شما را نادیده گرفته و حالا از شما باج بی عرضگی و بی لیاقتی می خواهند، بیندازید؟

اگر ما خواب نبودیم چطور می توانستید ده سال تمام شما و مافیای چند صد نفری حکومت تان ازین ملت بیچاره تا که توانستید سواری کشیده و تا که توانستید به بیگانه ها و خارجی ها خدمت کنید؟

اگر ما خواب نبودیم شما چطور می توانستید به این راحتی و بی تفاوتی برباد رفتن فرهنگ افغانی، اخلاق عمومی و این همه فساد و بیماری اجتماعی را به چشم دیده و نه تنها کاری برای توقف آن انجام نداده بلکه برای حفظ قدرت و تخت تان، روند آنرا تسریع بخشیده اید.

و لطفاً مثل همیشه بهانه نیاورید که ما ملت جنگ زده و دچار فقر اقتصادی استیم. جنگ زدگی و فقر اقتصادی درست و یک طرف قضیه، اما لااقل در این ده سال شوم و نکبت بار سلطنت تان می توانستید کاری مثبتی برای حفظ فرهنگ و هویت اسلامی و افغانی ما انجام داده و نگذارید که جوانان و آینده سازان ما را بی سوادی، سکس، سینما، مد و فیشن، شراب و ایدز در کام خودش ببلعد. شما خوب می دانید که فقر فرهنگی سر آغاز نابودی ملت هاست.

در این صورت به نظر شما بهتر نیست که ما همین طور به خواب باشیم؟

شما نمی دانید که تنها راه بقای شما در اینست که ملت را در خواب نگه دارید؟

اگر من خواب نباشم چطور امکان دارد که این همه بیکاری، فقر، ظلم، بی فرهنگی را تحمل نموده و دست به انتحار و شورش نزنم؟

اگر یک مرد افغان خواب نباشد چطور بی پولی، خانۀ گلی فرو ریخته، دستر خوان بی نان، خانم مریض، فرزندان نحیف، از مکتب گریخته، لا ابالی، بی حیا و منحرف را تحمل نموده و علم طغیان و سرکشی را در مقابل حکومت تو و پشتیبانان خارجی ات بلند نکند؟

اگر این ملت خواب نباشد چطور خارجی ها به نام کمک و مبارزه با ترور که تجاوز صد برابر بر آن شرف و بزرگی دارد داخل این خواب شده و برای ما استراتیژی می سازند، به ما یاد می دهند که چطور زندگی کنیم، تعداد اردو و پولیس ما را تعین نموده، به ما دموکراسی و حقوق بشر و زن را یاد می دهند، برای ما دانس کلب و مهمانخانه می سازند که تا زنان و دختران ما در آنجا دموکراسی و حق زن را تجربه کنند، بنام مبارزه با ترور سر خانه های ما بمب ریخته و هر زمانی که خواستند بجرم داشتن ریش و بر سر گذاشتن کلاه و دستار به زندان مان می اندازند و ...

شما هم به بدون توجه به این همه بدبختی و ذلت مثل زنهای شلیطه قاه قاه خندیده و هر زمانی که آنها خواستند به اشاره انگشت شان می رقصید.

نا سلامتی شما رئیس جمهور این مملکت استید و ما به این امید به شما رای دادیم که برای ما عزت، افتخار و غرور به ارمغان بیاورید نه اینکه مثل کسانی که در سنین جوانی مرتکب بی عقلی شده همیشه و در هر جا سرتان خم و تا این اندازه بی حرمتی، بی حیایی و چشم سفیدی بیگانه ها را نسبت به خودتان و این ملت بیچاره تحمل نمائید.

در این صورت شما هم تصدیق می کنید که همان بهتر است که ما اصلاً به خواب باشیم.

بگذارید چند سال دیگر هم همین طور خواب باشیم و آن وقت خدا را چی دیدی که برای همیشه به خواب ماندیم و شما هم برای همیشه همینطور از ما سواری گرفته و بدون حساب و کتاب به سلطنت تان ادامه بدهید.

بروید آزاد و بدون دغدغه خاطر کاری را که طی این ده سال انجام داده اید ادامه بدهید و مطمئن باشید مادامی که ما همین طور غرق خواب استیم هیچ کس از شما حساب نخواهد خواست.

بروید و به خدمت و دلبری تان به دوستان خارجی افغانستان ادامه بدهید و مطمئن باشید که آنها برای همیشه از شما به عنوان یک سلطان آزاد اندیش، دموکرات و خیرخواه یاد خواهند نمود.

بروید و یکی دو سال بعد یک لویه جرگه اضطراری دیگر برپا نموده و در آن اعلان کنید که از اینکه شما ممثل وحدت ملی و بوجود آورنده اتفاق بین اقوام افغانستان هستید، برای همیشه و مادام العمر می توانید سلطان این آب و خواب بوده و مردم هم با جان و دل از شما اطاعت خواهد کرد.

******

چشمانم را باز می کنم. به صبح چیزی باقی نمانده است.

مادرم نمازش را خوانده و دارد تسبیح می گوید. مثل برق از جایم برخاسته و بطرف در می دوم. مادرم می پرسد که کجا می روی؟

می گویم که جناب حامد کرزی پشت در است؟

مادرم لبخندی زده و می گوید خواب دیده ای برو بخواب.

کمی این پا و آن پا شده و می بینم که واقعاً خواب دیده ام.

دوباره داخل بستر شده و به خواب می روم.

واقعاً خواب برای ملت های خوابیده نعمتی است.