مولانا عبدالکبیر (فرخاری)
ونکوور، کانادا
بهــــــار
دربهارآیین زرتشتی عیـــــان
آیـــــد بــــــرون
لاله چون چشم شفق آتش
فشان آیـــد بـــرون
ازشگفتن بسکه لبریزست
صحن روزگــــار
فرش رنگین زمین
ازکهکشان آیـــد بـــرون
کودک گل شیرمیخواهد
زشبنم صبــــــــحدم
تابه پاس خاطربلبل جوان
آیــــــد بــــــرون
خسروگل تانشیند
برســــریـــــرخســـــروی
همچوسوسن
باربدبا صد زبان آیــــد بـــرون
برمشامم بوی
مشک آیدزدامــــــان نسیــــــم
دربساط باغ
اگردامن کشان آیــــــد بــــرون
گرچه ابرست
مکمن آتش به اقلـــیم حیــــات
آذرخش ازآستین
ارغوان آیــــــد بــــــــرون
دربهارمیهنم
ازجنگ وباروت و تـــفنــــــگ
دردرختان جای
گل برگ خزان آیـد بــرون
جنگ سالاریکه
ازغارت به قارون شدرفـیق
هست وبودش فارغ
ازشرح وبیان آید بـرون
کلبۀ بیچارۀ دیــــگرتهـــــــی
ازآب و نـــــان
ازکنارروزنش آه
و فغان آیــــــــد بــــــرون
ناامیدی دروطن
باشــــد چـــودود تــــیره دل
ازدرون سینۀ
افتادگان آیــــــد بـــــــــــرون
ازتزروشاخ سرو
آهنگ حسرت برملاســت
داغ ننگ
ازدفتروقت و زمان آیــد بـــــرون
سرنوشت مااگر
افتد به دســــت دیــــــگران
گرگ خون آشام
وحشی پاسبان آید بـــــرون
لقمه یی نان
گردهداربــــاب زورو اقتـــــدار
بیجویدن لقمه
ازکنج دهان آیــــــد بــــــرون
ضعف ما(فرخاری)
دارد ریشه دربند نفاق
موج بحرازقطره
های بیکران آید بـــــرون
