گــــــــل

مولانا عبدالکبیر (فرخاری)

ابراگرگرید کند شاداب ســــــرتاپــــــای گـــــل

خنده اش ریزد شرر درخرمن فردای گل

داد بردست نسیم از نگهت خــــوش ارمغــــــان

برمشام جان رساند تحــــفۀ والای گــــــل

خفته درآغوش گلبن بلبل ازفــــــرط نشــــــــاط

ساغرساقی بگیرد رنگ از مینــــای گــل

صبح مینالد هزار ازشوق وصــــلت تابه شـــام

سخت میبالد که بیند قامت و سیمای گــــل

ازبیابان تابه کوی و برزن و صــــحن چمـــــن

میکشد دست طبیعت چهرۀ زیبای گــــــل

ازریاحین فرش عالم زیب سقلاطون گرفــــــت

میدهدکابن به عقد دختر رعنای گـــــــــل

دربهاران میهن ما چون جزان بیرنگ وبوسـت

تخم کین افشانده دهقان ستمگرجای گـــل

ظلمت آباداست فرش وبســــــــترروی زمــــین

ازدرون خاک میآید برون غوغای گــــل

کاش (فرخاری) که باشد صلح دایم گل شگفت

چشم تا وا میکنی بینی تو یک دنیــــــای گــــل