مولانا عبدالکبیر (فرخاری)
ونکوور، کانادا
ریـــــــا کــــــــاری
گهی پوشی توشیخم خرقۀ تقواودینــــــــداری
نهی برچهرۀ حق مهرباطل ازریاکـــــــاری
ریا رابی ریا کی میتوان پنهان
کنی زاهـــــــد
نمیپوشد گناه کبر شیطان مکرچلتــــــــــاری
زظلمت پرده میدوزی بروی
روشناییهــــــــا
که تاآتش زنی برتاروپودم درشب تــــــــاری
نشایدبرتواخلاق نکو، زان سان که
میریــزی
شرنگ تلخ راجای دوابرکام بیمـــــــــــــاری
زگژدم نیست هرگزدرجهانش نوش
دارویـی
زچرکین طینتان گاهی نمیآید وفــــــــــاداری
دراین مکتب
نمیبینی رخودکشتن به رسوایی
زطفلی
یادمیگیرد زمادردرس خونخــــواری
اجاق فکرتت ریزد شرردرخرمن هستــــــی
خدادانم ازاین فرسوده مغزان سخت
بیــزاری
چوایزدخشم میگیری چرابامردمان
جوشــــم
نمیدانم چراجای خدا این گونه
رفتـــــــــاری
لباس بیش وکم نارد به انسان
جوهرذاتــــــی
خران گاهی کشند ازدم خودپالان
هشیــــاری
زبال شب نگارهرجا که میبینی
دراین گیتی
بگیردسایبان برآفتاب گرم رخســــــــــــاری
(اوباما) کی تواندریشۀ طالب
کشدازبیــــــــخ
اتاترکم بزن باردگریک ضربۀ کــــــــــاری
سرای آخرت برآدم نیکو نــــــکو
آیـــــــــــد
نمیزیبدتراخلد برین چون مایۀ عـــــــــــاری
خدادارد به من فردا نگاه لطـــــف
آمیـــــزی
من وآن ذات یکتایش توویک کپه نســــواری
بیاای مردافسونگردگربادین مکن شوخـــــی
بگیراین نکته رااز من چودردرگوش گوشواری
گناهش چیست
کافرخوانیش ای مایۀ پســـــتی
فروزد شمع روشن
گربره احساس (فرخاری)
