گل حریــــم باغ و بستــــان  ظرافت  را شکســت

تا مصور رنگ گـــل پاشیــــــد بر لبهــــــای زن

آهـــــوان دشت بر بستنـــــد  چشـــــم خویشتــــن

تا که مژ گان بازشد  زآن نرگس  شهــــــلای زن

شاه جهان از بهر عشقش کاخ مر مر تحفـــه کرد

تـا ستــــایش کرده باشــد جســــم  بی همتـــای زن

در گلـــو پیچـیـــد آواز  دف و چنـــگ و ربــــاب

تا کــــــه از نائی گلـــو سر بـــر کشیــــد آوای زن

حسن زن عشق آفرین است هــر کجا  با جلــوه ئی

قلب مجنـــون میشگافــــد هــر نفس  لیـــــلای زن

خــود خـــدا شــــد عاشق این  لعبــت سیمینـــه تن

چیــد از هر بهترین و کــــرد زان ، احیـــــای زن

بس حصین و خاص آمد هستی ئی زیبـــا نشــــان

خواست از هر خلقتش تا خم شــود  در پــای زن

تا کــه آدم قــــدرت خـلاق را بینــد  به چشــــــم

بــر گزیـــد از بهــــر انسان بطن  مستثنــای  زن

«واهبــا» بعــــد خــــدا زن  خالـــق هست بشــــر

این رضای خالقست بنهفتـــه در ارضــــــای زن