قیوم بشیر

۸ حوت ۱۳۶۹

اسلام آباد - پاکستان

قیوم بشیر

جبر زمان

بیاد  میهنم  من  چشم  امیدی   بسر   دارم

زجور دشمنان  پیوسته  اندر  دل  شرر دارم

مگر جبر  زمان  تا کی  چنین  بیداد  می دارد

که از جور وستم همواره درغربت سفر دارم

چرا این ملت بیچاره راعزمی به وحدت نیست

که درهرسوگروهی دربدر، خونین جگر دارم

ز هر  طفل  وطن گر میشوم  جویا ز احوالش

به گریه می دهد پاسخ که من داغ  پدر دارم

ز هر آواره ای گر  ما  بپرسیم  آرزو گوید:

امید  صلح  و آزادی فقط با زیب  و فر دارم

وطن تا کی بود اینسان بدست عده ای نادان

زاین دوری همرزمان چنین حیران نظر دارم

خدایا کی شود روزی که ما در خانه برگردیم

ز این هردم شهیدی ها هزاران دردسر دارم

« بشیرا»  مژده بادا بر تو وبر جملهء یاران

که نصروفتح بود نزدیک زقرآن این خبردارم