چشم من آهــــو نشان ، هر دو لبــــم پرنیـــان

قـد ِ چــو سرو چمــــان ، یاد جــوانی بخیـــــر

سر به هوا و هوس ، نی غــم دنیــــا نــه کس

مستی هدف بـود و بس ، یــاد جوانی بخیـــــر

همچو مه افروختــــــم ، عشق بیـــــا موختـــم

از نشـه اش سوختـــــم ، یاد جـــــوانی بخــیر

روز پی علم و کمال ، شب به حــریم خیــــال

لذتی بــــود بی مثــال ، یــــاد جـوانی بخیـــــر

درد چه بیگانــه بود ، غــم به من افسانـــه بود

زنــدگی پیمانــــه بود ، یــــاد جــوانی بخیــــر

غنچه بودم در چمـــــن ، بلبــــــل هـــر انجمن

عاشق و زیبـــــا سخن ، یـاد جوانی بخیـــــــر

هر کی مرا یــــار بود ، کینه به من عــار بود

زنـدگی بیخــــار بود ، یـــــاد جوانی بخیــــــر

آه و هزار حسرتا ، «واهب» از آن لحظه هــا

کیـن همه شـــد بی بقا ،یـــاد جوانی بخیــــــر