حکایت ۶۹

   مشو در  حساب  جهان  سختگیر

               که هر سختگیری بود سخت میر

   به  آسان  گذاری  دمی   میسپار

              که  آسان  زید  مرد  آسان  گذار

                                                « نظامی گنجوی»

              زبان خموشی

عدهء از دزدان باتفاق رئیس خود بخانهء یکی از اشراف کوفه هجوم برده اموال او را غارت نمودند و خودش را هم میخواستند بقتل برسانند ولی یکنفر از آن میان آنان را مانع از قتل صاحب خانه شد و زبان بشفاعت گشود تا انیکه رئیس دزدان خواهش او را پذیرفت و گفت :

بشرطی از سر قتل او میگذرم که سوگند یاد کند که هیچکس ازین دسته را بمردم معرفی نکند! آن شخص قسم یاد نمود و از مرگ رهائی یافت ولی دزدان چیزی برای او باقی نگذاشتند وهرچه داشت با خود بردند و او نیزاموال خود را بدست اشخاص مختلف در بازار میدید و جرآت نداشت که مال خویش را طلب کند یا دزد را به مردم بشناساند زیرا در آن صورت حانث میشد. ازین رو قضیه را بحضور امام اعظم ابو حنیفه ( رحمة الله علیه) عرض کرد و تقاضا نمود که برای این قضیه راهء حلی پیدا کنند که هم دزد دستگیر شود و هم معرفی کنندهء دزد حانث نشود!

امام فرمود:

بزرگان قوم و عشیرهء خود و متدینین ایشانرا همراه با امام جماعت ایشان نزد من حاضر کن!

آن شخص رفت و اشخاص مذکور را حاضر نمود و امام به آنها چنین فرمود:

آیا میل دارید که این شخص بحق خود برسد وخداوند اموال اورا دوباره باو باز گرداند؟

گفتند:

بلی

امام فرمود: که جوانان و اشخاصی را که رفتار شان غیرعادی و مورد شک در امثال قضیهء مزبود میباشند در مسجد جامع حاضر نمایند!

سپس بصاحب اموال دستور داد که از این اشخاص که یک یک میخواهند از مسجد خارج شوند هرکدام که دزد اموال تو باشند در وقتی که من از تو میپرسم که آیا این شخص دزد تو هست ؟ در جواب سکوت کن ولی اگر دزدنباشند جواب بده که دزد من نیست!

آن شخص بهمین طرز رفتار کرد و در نتیجه دزدان همگی بدام افتادند!

  سلسلۀ این حکایات ادامه دارد ....