میلاد نور

سید محمد اشرف فروغ

روز تولد نور و روشنایی هست.

امروز روز فرو ریختن کاخ آمال و آروز های شیطان و مریدانش است.

امروز روز مرگ و پایان همه بدی، پلیدی ها و زشتی هاست.

امروز روزی هست که زلزله مهیب بارگاه ستم گران جهان را فرو خواهد ریخت.

امروز شاهین دور پرواز عرش الهی به پرواز در خواهد آمد و با بالهای پر مهرش سایه همای خوشبختی و سعادت دو جهان را بر فرق تمام بشریت خواهد افگند.

امروز روز تولد رسول آخر الزمان و پیمبر نور و روشنایی است.

امروز او آمده تا با نور وجودش، با محبتش، با اخلاق نیک اش، با پاکی اش، با بزرگی اش، با عترت پاکش و بلاخره با قرآن اش تاریکی ها را به روشنی، بدی ها را به نیکی، زشتی ها و پلیدی ها را به زیبایی تبدیل نماید و چه زیبا هم نمود.

آمد تا به جهان و جهانیان که تا گلو در زشتی و پلیدی غرق شده بودند بگوید (لقد کرمنا بی آدم) که انسان بزرگی و کرامت دارد.

انسان خلیفه خدا در زمین است.

انسان موجودی والا و با عظمتی است که جای او در این قفس خاکی نبوده و نباید سعادت و نیکبختی دو جهان و مقامی و بزرگی یی را که خدا به او داده است به بهای این جهان خاکی که این همه لجن و پلیدی در آن نهفته است بفروشند.

آن رسول اولین و آخرین آمد تا به همه مردم و جهان مرد سالار بگوید که زن موجود عالی مقام و محترمی است، زن مادر است و بهشت را باید در زیر قدم های پاک ومبارک او جستجو نمود.

و بلاخره او آمد که بگوید همه انسان ها، زن، مرد، سیاه، سفید، مستمند و ثروتمند همه با هم مساوی و برابر هستند و اگر کسی برتر و بهتر است فقط به تقوی و پاکی است و اسلام می تواند ضامن این حق بزرگ برای همه بشریت باشد.

و...

امروز میلاد نور است.

نوری که به سرعت باد و برق شرق و غرب عالم را در نور دید و جهان را فرا گرفت و خط بطلان بر تمام زشتی ها، پلیدی ها، کجروی ها و بدی ها کشید و همانند یک صاعقه و زلزله کاخ ستمگران و جباران دنیا را درهم کوبید و از بیخ و بن فرو ریخت.

و امروز ای رسول پاک:

امروز روز میلاد تو است و ما مسلمانان غریب، بیکس و مهجور از غم هجران تو چون مرغان پرو بال شکسته به هر گوشه افتاده ایم.

ما غریب و جیره خوار دیگران هستیم چون مسلمان و امت تو استیم.

همه ما تروریست و تندرو خوانده می شویم چون مسلمان استیم.

خانه های ما را ویران شده و به نوامیس ما تجاوز می شود چون ما مسلمان استیم.

و بنام اسلام و مسلمان به عزت و آبروی ما توهین گردیده و غرور ما پامال می گردد.

امروز اگر چه قلب های ما داغدار است چون ناکسان و بی حیایانی که نور جهانگیر و خورشید وجودت بنای کاخ ظلم و ستم آنها را به نابودی کشانیده و خفاشانی که به تاریکی و ظلمت خو نموده اند و توان و چشم دیدن نور جهانگیرت را ندارند بی حیایی و پستی را بجایی کشیده اند که برای پنهان نمون خورشید وجودت با دو انگشت کثیف شان دست به ساختن فلم می زنند و کارتون

می کشند و به ساحت مقدس ات توهین می کنند و ما همه با چشمان اشکبار و قلب خونین تماشا نموده و دم نمی زنیم، چون...

چون که زمامداران ما وابسطه، نوکر و مفلس هستند...

چون که عالمان و و اعظان ما چون به خلوت میروند کار دیگر می کنند...

چون که ابر غفلت، ناامیدی و یاس جلو چشمان ما را گرفته و دیگر نمی توانیم نور و جلوه حقی را که با آمدن تو این دنیا را روشن نموده است، تماشا نمائیم.

 و امروز ...

و امروز اگر چه خوار و زبون شده و دنیا با همه وسعت و بزرگی اش برای ما تنگ شده و تمام کشور های مسلمان و همه مسلمانان حکم فلسطین و فلسطینی ها را پیدا نموده و همه دنیا با پستی و

بیرحمی تمام چون پتکی بر سر ما فرود می آید، اما باز هم نا امید نیستیم.

چون اشعه تابناک نوری که با تولد تو دنیا را روشن نموده و زلزله را در بارگاه بیدادگران بوجود آورده بود، هنوز هم با همان شدت و قوت تمام می تابد، به پیش می تازد و چون خنجری برانی به چشم دژخیمان و مستبدان فرو رفته و دیری نیست که عالم هستی را فرا گیرد.

و ما همه به انتظار آن روز هستیم.

 یا محمد عربی ترا به مادرت قسم

دستم بگیر که وامانده ام به فاطمه گوهرت قسم

دستم بگیر که ز دو جهان وا مانده ام

به علی عالی به فاتح خیبرت قسم

دستم بیگر و ز کرم شفیع من دردمند شو

به وصی برحق و ساقی کوثرت قسم

بیا و بین ز ره کرم حال زار مرا

به شهیدان کربلا و حسین بی سرت قسم

شفای درد من زار و صاحبان درد شو

به محنت و رنج اهل بیت و سبط اکبرت قسم

 رفیق و همدم قبر شو به مام و باب من

به ام ابی ها و به زهرای اطهرت قسم

فروغ را ز سگان در خانه ات شمار

به خداوند کعبه و خدیجه همسرت قسم