حشمت امید   

فصل برف و سرمای سال ۲۰۱۰ مونشن

حشمت امید

ای آنــکه داده یی دل دریــــایی مـــــــرا

صیــقل زدی تو فـــطـرت گـــویایی مرا

ازسنگ وابروســـایه برون آ سخن بگو

پایان ببـخـش غــــایت تنــــــــهایی مـرا

دنیا اگربه خواهش تو کوروکر شدست

از مـن بگـیر  نیز، تو  بیـــــــــنایی مرا

این درد را ببـــند به بال فـرشـــــــته ات

دانی که ســـرحدی ست تـــــوانا یی مرا

عیسی که نیسـتم ، به صلیبم چرا کشی

رسـوا مکن تو قصــهء رســـــوایی مرا

ازمن مخـواه به کــوه بیـــایم به دیـدنت

موسی نـییم ، ببـخش تــو بی پایی مـــرا

من آخــرین شبـان تــوام ، اذیتـــم مکن

برهــم مـزن شبـانی و شــــــیدایی مــــرا

پاداش رنج و غصــه من صدقهء سرت

آتـــش مزن تـو هســتی دنیـــــا یی مـرا

این اصل فصل ووصل درآخرچه میشود

رویا گرفتــه منطـق رویــایی مـــــــــرا

گرمن به قصدپرسش خود پرده پس زنم

نادیــده گیــر مــــدرک دانـــــــایی مــرا